ՍՈՎԵՏԱՀԱՅԻ ԱՆՓԱՌՈՒՆԱԿ ՎԱԽՃԱՆԸ

Հրանտ, կփորձե՞ք Ձեր գնահատականը տալ այսօրվա ստեղծված իրավիճակին, որո՞նք են մեր այսօրվա ամենաառաջնային խնդիրները:

Ցինիզմի և հակահեղափո- խականության արմատները հետսովետական տարածքում

Հետսովետական մարդու աշխարհայացքի հիմքը ցինիզմն է:

2006-ի հակառուսական շարքից

Վանինեի խնդրանքով դնում եմ 2006 հոդվածներիցս` Երեւանյան պարտիզանը

Գումարա սրան, ռազ ուժ տենց առիթ ա, ավելացրեցի 2006-ից եւս մի քանի բան`

Հայկական տերմիդորը եւ ապստամբության իրավունքը

Պլյուս երեք հատ էն ժամանկվա իմ հակառուսական “էպոս”-ից`

Կայսեր նեխած դիակը պատմության խաչմերուկին

Գործակալները

Մեծ տերության մայրամուտը

2008-ի գարնան “ուստահրանտներ”-ից:

Սերժանտ Սարքիսովի միայնակ սրտերի ակումբ,

Հայկական ֆաշիզմի ծնունդը

Միայնակ մարդը

Արտաշես արքայի անեծքը

Ուստան ջղայնանում է

Ազատության պողոտա

Ուշադրություն. սրանք չխմբագրված տարբերակներ են: Այնպես, որ թեթեւ տարեք:

Լրագրի երկու հինհոդված

Առյուծի եւ Արծվի կռիվը

Առյուծի եւ արծվի համագործակցությունը

Նեդոլյանի հարցազրույցը Լրագրին (շատ լավն ա)

ՀԱՋՈՐԴ ՔԱՅԼԻ ՈՐՈՆՈՒՄԸ

Հին հոդվածներից

Ավելացրեցի երեք հոդված 2008-ի գարնանը “Պանորամայում” տպված գրական շարքից:

Սասնա ծռեր. որդիների ապստամբությունը

Լեւոն Շանթ. իշխանական հետաքննություննը

Ինչո՞ւ Կարլսընը չի վերադառնում

Կրասնոդարի մալոլետկաները, օրվա գիշերային ժամերը, ԿՀՎ-ն և հոգեխանգարմունքը

Ինչպես հիշում եք, 2008-ի մարտին մեր Գլխավոր դատախազության ներկայացուցիչները պնդում էին, որ փորձագիտական կարծիք կա, թե Ազատություն, Հայրենիք, Հաղթանակ կարգախոսները նյարդալեզվաբանական զենք են հանդիսանում, ինչը կոդավորում է մարդկանց վարկը: Իհարկե բոլորս այն ժամանակ բոլ-բոլ զվարճացանք հերթական (թեև աննախադեպ նույնիսկ հայկական պայմաններում) բլթոցի վրա: Անկեղծ ասած՝ այն ժամանակ էլ մոտս կասկած ընկավ, որ սա ոչ այնքան տեղական արտադրանք է, քանի որ ամեն դեպքում, ինչքան էլ որևէ հայ անձամբ ապուշ լինի, բայց հայրենիք, ազատություն և հաղթանակ բառերի համադրությունը հազիվ թե նրա մոտ ասոցիացվի ինչ-որ բացասական բանի հետ: Այստեղ հատուկ մտածողության տիպ է պետք, որը նախ պետք է տառապի պարտվածի հոգեբանական բարդույթով, երկրորդը պետք է իր պարտությունը կապի ազգային և ազատական գաղափարների հետ: Ես այն ժամանակ ենթադրեցի, որ այս հայտարարության հետքը Ռուսաստանից է գալիս

Աղբիանոսի տոհմը

Պետրոսի հաղորդումն եմ նայում, որի հյուրն ա մի հատ քահանա: Հերթական անգամ համոզվում եմ, որ մեր (եւ ոչ միայն մեր) քահանաները քրիստոնեության անվան տակ իրականում հեթանոսություն են քարոզում: Քահանան հակադրում ա բարոյականությունը ազատությանը` նախապատվություն տալով առաջինին: Բայց յուրաքանչյուր ոք, ով կարդավել ա Ավետարանը եւ Թղթերը, կարող ա հաստատել, որ դրա հիմնական իմաստը ազատության նախապատվությունն ա բարոյականության հանդեպ (իհարկե ոչ էնքան մաքուր ձեւով, բայց կարմկր գիծն էդ ա ե՛ւ Ավետարանում, ե՛ւ Պողոսի մոտ): Իսկ բարոյականությունը հեթանոսության կամ Հին Կտակարանի ժառանգությունն ա, որը ճիշտ ա Ավետարանում գուցե չի ժխտվում, բայց համենայն դեպս երկրորդական է համարվում ազատության համեմատ: Բարոյականությունը հեթանոսական հայրիշխանական աշխարհի ավանդույթն ա: Դա ներգծվել ա պատմական քրիստոնեության հետ, եւ ի վերջո շփոթվել ա դրա բուն էության հետ: Ու էսօր քրիստոնեության անունից խոսող քահանան փաստորեն հին քրմերի խոսքն է հասցնում մեզ: Ես չեմ ասում տվյալ դեպքում լավ ա, դա թե վատ, բայց դա փաստ ա, ու ինձ հետաքրքրիր փաստ:

Հայ բանակի օրը շնորհավոր

Իսկապես շնորհավոր, որովհետեւ իր բոլոր թերություններով հանդերձ, սա մեր բանակն է ու մեր պետությունը: Հիշում եմ 1990 ավտոբուսում խոսում էին երկու տիպիկ սովետահայ` “խելքները հացի հետ են կերել` ազգային բանակ են ուզում սարքել”: Ու թեեւ դրանից հետո ռուսամոլ ու ստրկամիտ էդ սովետիկուսները ոչ միայն քիչըմ սսկվեցին, այլեւ էսօր իրենց հայկական պետության, անկախության ու նաեւ բանակի կողմանկից են հռչակում, բայց նրանց հակաանկախական հոգեբանությունը նույնն է մնում: 90 թվին, երբ պատերազմը ուր վրա էր հասնում էր, նրանք դեռ համարում էին, որ ազգային բանակը անհեթեթություն ա: Ու սա ինչ որ բիձեք չէին, այլ 30-40 տարեկան երկու տղամարդ: Էսօրվա հայ “պատրիոտի” տակը, որ փորես, բավականին արագ դուրս կգա էդ 90 թվի սովետահայը: …Լավմ բայց սա այլ թեմա է:

Վերադարձ

Ուստեն վերադարնում է, իրա ուստանովկեն էլ հետը: Այսօրվանից բլոգը նորի կթարմացվի նորմալ ռեժիմով:  Տեղադրել եմ բոլոր հոդվածներս գրված Հայկական Ժամանակում, 7օրում, Լրագրում եւ մասամբ` թերթ.ամ-ում, սկսած 2009-ի նոյմբերի 12-ից մինչեւ էսօր: Այնպես, որ նոյմբերի 12-ից սկսած թվագրված բոլոր նյութերը բլոգի համար նոր են: Ավելի ին նյութերը կշարունակեմ ավելացնել ըստ հասցնելու կամ ըստ օրվա ակտուալության: Իսկ նորերն արդեն կաշխատեմ չուշացնեմ, այլ տպագրվելուց մեկ կամ երկու օր անց կտեղադրեմ նաեւ այստեղ: Այլ թարմացումները (հղումներ, գրառումներ) նույնպես կանեմ հընթացս: Ավելի ուշադիր կլինեմ նաեւ մեկնաբանություններին: Գուցե չհասցնեմ միշտ արագ պատասխանեմ, բայց կփորձեմ արձագանքել ավելի արագ քան առաջ: Էսքանը:

ՍԵՐՆԴԻ ԴԱՏԱՎՃԻՌԸ ԵՎ ՍԵՐՆԴԻ ԴԱՏԸ

Որքան էլ մարդկային տեսակետից ցանկալի, բայց օբյեկտիվորեն տարօրինակ կլիներ, եթե Նիկոլին հանկարծ բաց թողնեին:
Տարօրինակ հենց Նիկոլի ընտրած ճանապարհի տեսակետից:

ՉԱՆԴՐԱԳՈւՊՏԱ ՍԻՆԴՀԻ ԱՐԿԱԾՆԵՐԸ` ՀԱՅԱՍՏԱՆՈւՄ

Շատերն են ասում` բա նախօրոք պարզ չէ՞ր ամեն ինչ: Լավ է, իհարկե, եթե նախկին փորձից մարդը եզրակացություններ է անում, բայց մյուս կողմից, մտածում եմ` եթե որեւէ մեկին նախօրոք ամեն բան պարզ է, գուցե առհասարակ ապրե՞լ անգամ չարժե:

Հակաբայղուշական

Նոր տարուց հետո առաջին հոդվածը միշտ էլ դժվար է լինում գրել:

Թող մեռելները թաղեն իրենց մեռելներին

Գալիք 2010թ. ոչ միայն նոր տարի է, այլև նոր տասնամյակի սկիզբ: Թվում է, թե տվյալ դեպքում կարող ենք գործ ունենալ ոչ միայն զուտ պայմանական, այլև բովանդակային անցման հետ: 2000-ականները, որոնք ձևական տեսանկյունից ավարտվում են այս տարի (բովանդակային առումով թերևս դրանց սահմանն անցնում է մոտավորապես 2008թ.-ով), մի ուրույն ժամանակաշրջան էին գոնե հետսովետական տարածքի համար (թերևս՝ նաև աշխարհի):