ustahrant.wordpress.com -ի Էքսկլյուզիվ (http://ustahrant.wordpress.com/2010/04/26/exclusive/)
Ինձ թվում է նրանից է, որ հայերը հայ չեն, այլ «ռուս» են:
Ինչո՞ւ եմ էդպես կարծում:
Եթե պատմականորեն ենք նայում, ապա նախկին դարերի մշակութային համաշխարհայնացման բոլոր միտումներից հայերը հիմնականում շահել են, եթե չասենք ավելին Continue reading
ustahrant.wordpress.com -ի Էքսկլյուզիվ (http://ustahrant.wordpress.com/2010/04/26/exclusive/)
Նյութում շարադրվածը զուտ նախնական վարկածային բնույթ ունի: Որոշ դրույթներ կարիք ունեն հետագա ստուգման` հիմնավորելու կամ հերքվելու հեռանկարով: Հեղինակն իրեն իրավունք է վերապահում հետագայում փորձարկել այլ վարկածներ, որոնց դրույթների մի մասը կարող է որոշ դեպքերում նաեւ ուղիղ հակասության մեջ մտնել տվյալ հոդվածի դրույթների հետ:
Ո՞վ է իրականացնել հայերի ցեղասպանությունը եւ տեղահանությունը 1915-ին: Հարցը թվում է ունի հստակ պատասխան: Համաձայն մեզանում տարածված կարծրատիպի այն իրականացրել են վայրենի եւ քոչվոր թուրքերը: Բայց այստեղ խնդիր կա: Continue reading
Posted in exclusive
Tagged Հայ-թուրքական, Պատմություն, Ցեղասպանություն, Քաղաքակրթություն, կայսրություն, Բյուզանդականություն, Կովկաս
Հրանտ, կփորձե՞ք Ձեր գնահատականը տալ այսօրվա ստեղծված իրավիճակին, որո՞նք են մեր այսօրվա ամենաառաջնային խնդիրները: Continue reading
Posted in Հարցազրույց, Լրագիր
Tagged "Ինծիլիգենցիա", Քաղաքական, կայսրություն, Ընդդիմություն, ռուս-հայկական, սովետականություն
3.3 Հակակայսերական դավանանքը Continue reading
Posted in Լրագիր
Tagged Հայ-թուրքական, Մաշտոց, Պատմություն, Քաղաքակրթություն, Քաղկեդոն, կայսրություն, Ազգային, Արգիշտի, Բյուզանդականություն, Դավանություն, Եկեղեցի, ռուս-հայկական
1. Պարտադրված խաղաղություն (կամ ի հիշատակ եւ ի հեճուկս Դոլգիխի, Սլյունկովի, Տալիզինի, Պոնոմարեւի եւ այլ պաշտոնատար անձանց)
Արտաքին ուժի կողմից պարտադրված հաշտեցումը հազվադեպ է բերում իրական կայունության հաստատմանը: Կարծես թե դժվար է հիշել որեւէ օրինակ համաշխարհային պատմությունից, որը հաստատի գերտերությունների կողմից մշակված այս կամ այն տեղական pax-ի երկարատեւ արդյունավետությունը: Սովորաբար այդպիսի խաղաղեցմանը հետեւած արտաքին կայունությունը ուղեկցվում է ներքին անտեսանելի լարվածությամբ, որի կուտակված լավան ժայթքում է արտաքին ուժերի հեռանալուց հետո: Համոզվելու համար խորանալու կարիք չկա: Continue reading
Posted in Լրագիր
Tagged Սովետական միություն, կայսրություն, Արցախ, Խաղաղություն, Կովկաս
Լավ էր, մոռացել էի Քոչարյանի գոյության մասին: Continue reading
Posted in 7 Օր
Tagged Քոչարյան, կայսրություն, հոգեբանություն, Ազգային, Իշուկներ եւ շշուկներ, Լեզու, ռուսական գաղափարախոսություն, սովետականություն
Կայսրության «շարժերը» եւ սահմանամերձ տարածքները
Վերջին մեկ տարվա մեջ կրկին աշխուժացել են Կովկասյան տարածաշրջանում կայունության եւ խաղաղության հաստատման, առճակատումների կարգավորման եւ այլ «պուպուշ» բաների մասին խոսակցությունները: Իհարկե, այդ խոսակցություններն ուղեկցում են մեզ վերջին 20 տարվա ընթացքում, բայց 2008-ի ամառվանից ականատես ենք դառնում նաեւ որոշ, եթե ոչ հեղափոխական, ապա դեռեւս երկու-երեք տարի առաջ ոչ մեկի կողմից չկանխատեսված գործընթացների հետ` ռուս-վրացական պատերազմ (օս-վրացականի անվան տակ), ռուս-թուրքական հարաբերությունների կարգավորում (հայ-թուրքականի անվան տակ), իսկ այսօր էլ ուղղությունը կարծես փոխվել է դեպի արցախյան խնդրի «կարգավորում» (կարող ենք ենթադրել, որ սրա ճիշտ անվանումն էլ պետք է լինի` ռուս-ադրբեջանական «կարգավորում»` հայ-ադրբեջանականի անվան տակ): Continue reading
Նրանց, ովքեր դեռ երազում է «հաշտության» մասին, հիշեցնեմ, որ Կայսրությունները խաղաղություն են ստեղծում միայն իրենց սահմանների ներսում: Իսկ սահմանակից ազդեցության գոտիներում կայսերական քաղաքականությունը միշտ ուղղված է հակամարտությունների ստեղծմանը եւ խորացմանը: Continue reading
Posted in Հայկական Ժամանակ
Tagged "Ինծիլիգենցիա", Հայ-թուրքական, Քաղաքական, գաղութատիրություն, կայսրություն, հայ-վրացական, ռուս-հայկական, ռուս-վրացական
Եվ այսպես չորս օր չորս գիշեր հյուրանոցի պատոհանից ես նայում է Սուրբ Սոֆիային, իսկ ուղիղ դիմացս մի նեղ փողոցի չափ հեռավորության վրա Բարձր Դռանª այժմ Ստամբուլի նահանգապետարանի բակն էր: Երբ մտանք հին քաղաքª բուն Պոլիս առաջինն ինչ աչք զառնեց գիշերային քաղաքում մեծադիր եւ լուսավորված տառերովª «Ազիզ Իսթանբուլ ֆեհթին…եսիմինչ եսիմինչ 555» գրվածքն էր: Եւ իրոք մայիսի 29 -էր, ու հետեւաբար Կոնստանտինոպոլսի գրավման տարեդարձը:
Այդ չորս օրը ես, փաստորեն, ունեի շատ բարդ զրուցակիցներª մեկը Հուստինիանոս կայսրն էրª Սոֆիայի կառուցողը, մյուսըª Թալեաթըª Բարձր Դռան վերջին տերն ու բնակիչը:
Ինչպես հայտնի է Սասնա ծռեր էպոսի սկզբնամասի՝ Սանասարի ու Բաղդասարի ճյուղի պատմական նախահիմքը կապված է մ.թ.ա վեցերրորդ դարում Ասորեստանի Սինախերիբ (հայերեն աղբյուրներում՝ Սենեքերիմ) արքայի երկու որդիների կողմից իրենց հոր սպանությունն ու Հայաստան (ավելի կոնկրետ Տարոն-Սասունի տարածքում գտնվող Արմե Շուպրիա երկիր) փախչելն է, ինչը հիշատակվում Աստվածաշնչում եւ բաբելական աղբյուրներում։ Երկու եղբայրները, ինչպես համարվում է, դառնում են Սանասարի ու Բաղդասարի կերպարների նախատիպը։ Այսպիսով հայկական էպոսի առաջացման նախադրյալը դառնում է որդիների ապստամբությունը հոր դեմ եւ հայրասպանությունը։ Continue reading
Posted in Պանորամա (հին)
Tagged Պատմություն, Սասնա ծռեր, Քաղաքակրթություն, անկախություն, ապստամբություն, գրական, կայսրություն, հայրիշխանություն, Ազգային, Բյուզանդականություն, Եկեղեցի, Էպոս, Իշխանություն
Այն, որ Մոսկվայում բռնի ուժով ցրեցին ապրլի 24-ին նվիրված հայերի երթը Continue reading
Ռուս գրող և հրապարակախոս Ա. Պրոխանովը (առավել հայտնի որպես “Զավտրա” թերթի խմբագիր և “Պարոն Հեգսոգեն” վեպի հեղինակ) վերջերս հանդես եկավ “Հինգերրորդ Կայսրություն” ծավալուն ծրագրային հոդվածով, որտեղ, կարող ենք ասել առանց չափազանցությունների մեջ ընկնելու վախի` մարդկային միտքը հասավ իր անկման գագաթնակետերին: Continue reading
Վերջերս հայտնի դարձան Լևադա կենտրոնի կողմից անցկացվող ամենամյա հարցման այս տարվա արդյունքները, որով պարզվում է, թե ռուսաստանցիների կարծիքով ո՞ր երկրներն են Ռուսաստանին թշնամի, իսկ որոնք բարեկամ համարվում: Հարցման արդյունքները հետաքրքիր են ինքնին, բայց մեր ուշադրությունը առավել սևեռվեց ռուսաստանցինիրի կողմից թշնամի ընկալվող (իհարկե ոչ առանց պաշտոնական քարոզչության օգնության) երկրների առաջին հնգյակը` Լատվիա (46%), Վրաստան (44%), Լիտվա (42%), ԱՄՆ (37%), Էստոնիա (28%): Այստեղ թաքնված է շատ կարևոր հոգեբանական, բայց նաև քաղաքական (եթե կարելի է այսպես ասել` աշխարհահոգեբանական) մի նրբերանգ: Continue reading
Ես ինքս ինձ խոստացել էի մոտակա ժամանակներս այլևս բան չգրել ռուս-հայկական հարաբերությունների շուրջ: Աշխարհում կան բազմաթիվ ուշագրավ թեմաներ որոնց շուրջ ասելիք կա, որ չի ասվում: Ես ել ի վերջո բարոն Մյունխհաուզենը չեմ, ու թեև համարում եմ, որ “միայնակը դաշտում” այնուամենայիվ զինվոր է, բայց “ժամը 4-ին Անգլիային պատերազմ” չեմ պատրաստվում հայտարարել (գոնե առայժմ): Continue reading
Posted in Հայկական Ժամանակ, Հայկական Ժամանակ (հին)
Tagged Պատմություն, Ջավախք, անկախություն, գաղութատիրություն, կայսրություն, հասարակություն, ռու, ռուս-հայկական
