Չուժոյ պախմել 3

Նրանց, ովքեր դեռ երազում է «հաշտության» մասին, հիշեցնեմ, որ Կայսրությունները խաղաղություն են ստեղծում միայն իրենց սահմանների ներսում: Իսկ սահմանակից ազդեցության գոտիներում կայսերական քաղաքականությունը միշտ ուղղված է հակամարտությունների ստեղծմանը եւ խորացմանը:

Գրված` 2009 10 27

Տպագրված` 2009 10 29  “Հայկական Ժամանակ”

Մոսկովյան հայտարարությամբ հայ-թուրքական գործընթացը սկսելով` Ցյուրիխի հաջորդ իսկ օրը մեծն «նախաձեռնողը» թռավ Մոսկվա` տեսնելու եւ, հավանաբար, հաշվետվություն տալու Մեդվեդեւին, որին տեսել էր դրանից մի քանի օր առաջ` Քիշնեւում:

Հայ-թուրքական գործընթացի սկզբնավորմանը ու զարգացմանը զուգահեռ` շատերը որակեցին այն որպես Ս. Սարգսյանի հակառուսական քաղաքականության նշան: Այս պարագայում, տրամաբանական էր սպասել ռուսների բուռն հակազդեցությունը հայ-թուրքական գործընթացին: Ասել, որ Ռուսաստանը Հայաստանում ազդեցության լծակներ ունի` նշանակում է ոչինչ չասել: Զուտ նյութական լծակների մասին բոլորս էլ գիտենք` կապուղիներից եւ էներգետիկայից` մինչեւ երկաթգիծ եւ գազամուղ. մնացած ստրատեգիական ոլորտները դուք թվարկեք: (Ի դեպ, հետաքրքրիր է` ինչո՞ւ դեռ 2007-ին ռուսները ձեռք բերեցին հայկական երկաթգծի պես խուրդա ապրանքը. արդյո՞ք կանխատեսելով հայ-թուրքական սահմանի բացման դեպքում դրա նշանակության բարձրացումը): Ավելի քիչ գիտակցվող, բայց ոչ պակաս կարեւոր է ռուսական վերահսկողությունը, այսպես ասած, ոչ նյութական ոլորտում: Հայաստանի եւ Արցախի բնակչության պատկերացումները աշխարհի իրադարձությունների մասին ձեւավորվում են գերազանցապես ռուսական տեղեկատվական դաշտի մատուցած «կոնցեպտների» շրջանակում` ուղղակի եւ միջնորդավորված (հայկական ԶԼՄ-ների միջոցով): Հայաստանյան մտավորականության մեծ մասը մտածում է Ռուսաստանից ներմուծված «գլխուղեղային ծրագրերով»: Ինտերնետում, որքան ավելի «հայրենասեր է» որեւէ հայկական բլոգեր, այնքան ավելի մեծ հավանականությամբ նա գրում է ռուսերեն: Նույնիսկ հայաստանյան հոգեւորականները աստվածաբանական իրենց գիտելիքները` տեսական եւ գործնական, քաղում են ոչ այնքան, ասենք, Տաթեւացուց ու Նարեկացուց, որքան Լոսկուց ու Սերաֆիմ Սարովսկուց (այստեղից էլ հաճախ ծայրահեղ պահպանողական, գրեթե ֆաշիստական աշխարհայացքը): Այսպես է հասարակության վիճակը, բայց նույնն ու ավելի բեթար է նաեւ պետական վերնախավինը: Նույնիսկ երկրորդական բաներում կապկում են ռուսներին. ասենք` նախընտրական կարգախոս` «Առա՛ջ Հայաստան», կամ Հանրային խորհրդի ձեւավորումը: Եթե ավելի կարեւոր ոլորտներից խոսենք, ապա ինձ համար լավագույն օրինակը մնում է Մարտի 1-ի գործի պաշտոնական վարկածը, որի ողջ գաղափարախոսությունը եւ բառապաշարը ռուսաստանյան ծագում ունեն: Ես չեմ ասում հայկական ԱԱԾ-ի մասին, ուր Ձերժինսկու նկարները մինչ այժմ կախված են պատից: Այսպիսի պայմաններում ցանկացած հակառուսական գործընթաց Հայաստանում հակաքայլերի ավելի քան լայն հնարավորություն է տալիս Մոսկվային:

Առհասարակ, ինչպե՞ս եք պատկերացնում մարդաբանական տիպով ու նույնիսկ աչքերի արտահայտությամբ մանր չեկիստ Նալբանդյանի` որեւէ հակառուսական գործողության մասնակից լինելը: Պետք է ճիշտ պատկերացնել այսօրվա հայկական «պետական» վերնախավի հոգեբանական տիպը: Սերժ Սարգսյանը եւ իր նմանները իրենց հոգեբանությամբ եղել են, կան ու հավերժ կմնան կայսերական չինովնիկներ: Սերժի նման հավատարիմ գուբերնատորին երբեք հնարավոր չէ պատկերացնել անկախ երկրի նախագահի դերում, որը կարող է «հակա» կամ ինքնուրույն քայլ անել: Եթե սա ձեզ համար շատ վերացական է հնչում, ապա պատկերացրեք մի հայի, որի համար Մեսրոպ Մաշտոցն ու Ա. Պուգաչովան մոտավորապես նույն հարթության մեջ են գտնվում: Իհարկե, «գուբերնատոր» տիպը նրանով էլ «գուբերնատոր» է, որ նրա համար հաճախ միեւնույն է, թե ո՛վ է տերը: Այսօր Վլադիմիր Վլադիմիրիչ, վաղը` Բարաքյաթ Հուսեյնովիչ կամ, ինչպես ասում են, Ահմեդ-Մեհմեդ` ռազնիցի նետ: Բայց այնուամենայնիվ, երկար տարիների փորձը այս մարդկանց սովորեցրել է հատկապես ռուսերենով հնչեցված «օկրիկներից» մազոխիստական հաճույք ստանալ, եւ այսօր նրանք ո՛չ ցանկություն, ո՛չ էլ հնարավորություն ունեն` փոխելու այս ավանդույթը: Հոկտեմբերի 27 եւ Մարտի 1 տեսած երկրում, կարծում եմ, կարելի էր արդեն հասկանալ, թե այստեղ անկախանալու ցանկացած միտում ինչպիսի հակազդեցության կարող է արժանանալ: Ես բնավ էլ ճակատագրապաշտություն չեմ ուզում սերմանել, բայց արժե իրականությունն ավելի սթափ գնահատել: Եթե այս գործընթացում հակառուսական թեկուզ հինգ տոկոս բան լիներ, ապա Երեւանի փողոցներում հերթական արյունահեղության հնարավորությունը կտրուկ մեծանալու էր:

Վերջապես, ներկա գործընթացը ճիշտ ընկալելու համար պետք է այն տեղադրել նաեւ ավելի լայն պատմական համատեքստի մեջ: Եթե շատ կոպիտ ձեւակերպեմ` բաց թողնելով բազմաթիվ կարեւոր, բայց տվյալ դեպքում` հարցի էությունը չփոխող նրբերանգներ, ապա հայ-թուրքական հակադրությունը պատմականորեն ընդամենը ածանցյալն է ռուս-թուրքական հակադրության: Հայերը վերջին հարյուրամյակների ընթացքում երբեք ինքնուրույն քաղաքական սուբյեկտ չեն եղել, որպեսզի սեփական թշնամի ունենան (թշնամի ունենալը բնորոշ է քաղաքական սուբյեկտներին): Իհարկե, այս ձեւակերպումից պետք չէ բխեցնել, թե հայերի ատելությունը թուրքերի նկատմամբ բնական հիմքեր չի ունեցել: Ունեցել է եւ այսօր էլ ունի: Խնդիրն այն է, որ բնական այդ հակաթուրքականությունը վերահսկվել եւ «ճիշտ սահմանների» մեջ է պահվել: Օրինակ, եթե 60-ականներին հայաստանցիներին թույլատրվել է հիշել 1915-ը, ապա միայն այն մասով, որով դա վերաբերում է թուրքական պատասխանատվությանը, բայց ոչ երբեք` Ռուսաստանի դերին այդ ողբերգության մեջ: Հային մինչեւ վերջերս թույլատրված էր հիշել Ցեղասպանությունը, բայց միայն այնքանով, որքանով դա պետք է խորացներ նրա ատելությունը թուրքի նկատմամբ, եւ ոչ այնքանով, որ  ստիպեր խորհել եւ իմաստավորել 1915-ն իր ամբողջության մեջ, ինչից անմիջականորեն պետք է բխեր հրաժարումը ֆորպոստի դեր կատարելուց:

Բայց կա նաեւ հարցի մյուս կողմը: Հայ-թուրքական` պատմականորեն միակ երկարատեւ հաշտեցումը վերջին հարյուրամյակում նույնպես նախաձեռնվել եւ իրականացվել է Կայսրության կողմից եւ իհարկե` ի հաշիվ ֆորպոստի: Անշուշտ, նկատի ունեմ 1920-21 թվականների դեպքերը: Հայերին հակաթուրքական ռինգում ե՛ւ «բոքս», եւ «բրե՛յք» ասողը եղել է միեւնույն ուժը: Երկու դեպքում էլ (1920-21-ին եւ այսօր) մենք գործ ունենք Հայաստանին պարտադրված հաշտեցման հետ` մեզ համար տարածքային, հոգեբանական, քաղաքական եւ այլ կորուստներով: Ռուսական սցենարով հայ-թուրքական նախորդ հաշտեցման հետեւանքներից մեկը` Արցախի հարցը, ցայսօր էլ չենք կարողանում վերջնականապես լուծել, բայց պատրաստ ենք մղվել դեպի նոր «հաշտեցում», որը, մեծ հավանականությամբ, բերելու է Արցախի նոր կորստի: Հաշտեցման տեխնոլոգիան` գերարագ տեմպերը, հայկական արժանապատվության անտեսումը, «ստորացուցիչ տեսարանները», «էքսպերտային» հոգեբանական գրոհը «հետամնաց հայերի» ուղղությամբ, հասարակության անտեսումը` վկայում է, որ գործընթացը նախաձեռնվել է մարդկանց կողմից, ովքեր խորապես թքած ունեն հայերիս հոգեբանության, ինչպես նաեւ տարրական ժողովրդավարական գործընթացների վրա: Եթե սա լիներ իրական հաշտեցում, չէր թողնի հոգեբանական այսքան ծանր նստվածք, չէր ուղեկցվի նվաստացված լինելու չմարող զգացումով, նորովի չէր բորբոքի թրքատյացությունը: Կարեւորը ոչ թե հակամարտությունը կամ հաշտությունն են` իրենք իրենցով, այլ դրանց իրական սուբյեկտները: Եթե այսօրվա հաշտեցման սուբյեկտը լիներ հայկական կողմը, ապա դրա շուրջ կարելի էր վիճել` համաձայնել կամ հակադրվել: Այսօրվա գործընթացի խորքը հենց այդ` սուբյեկտի հարցն է: Դա էլ կարող է լինել կողմնորոշման չափանիշ: Չկա հայ-թուրքական խնդիր` որպես այդպիսին. կա եւ մնում է Հայաստանի անկախության խնդիրը: Եւ եթե հայերիս սուբյեկտությունը եւ պետականաստեղծ իրական ազգ դառնալը այսօր պետք է արտահայտվի հայ-թուրքական գործընթացին վճռական «ոչ» ասելով, ուրեմն թող այդպես էլ լինի: Հավատացեք, այդ վճռական «ոչ»-ի դեպքում, եթե դա իրոք համազգային լինի, ոչ ոք ատոմային ռումբ չի գցի մեզ վրա: Չկա աշխարհում ոչ մի ուժ, որը կարողանա մեր փոխարեն որոշում կայացնել, եթե մենք չհնազանդվենք դրան:

Նրանց, ովքեր դեռ երազում է «հաշտության» մասին, հիշեցնեմ, որ Կայսրությունները խաղաղություն են ստեղծում միայն իրենց սահմանների ներսում: Իսկ սահմանակից ազդեցության գոտիներում կայսերական քաղաքականությունը միշտ ուղղված է հակամարտությունների ստեղծմանը եւ խորացմանը: Թող ոչ ոք չխաբվի, թե այսօր Կայսրությունը խաղաղություն է նախատեսել հայերի համար: Նորից հիշենք պատմական համատեքստը: Երեկ Կայսրության թշնամին էր Թուրքիան, հետեւաբար` ֆորպոստը պետք է կենաց-մահու պայքար մղեր նրա դեմ: Բայց այսօր իրականությունն այլ է` այդ պայմաններն այլեւս հնացած են: Հայ-թուրքական, ապա եւ հայ-ադրբեջանական սպասվող հաշտեցումը, մեծ հավանականությամբ, կարող է բերել ոչ թե խաղաղության, այլ նոր պատերազմի: Հիշենք հայ-թուրքական գործընթացի սկզբնակետի համատեքստը` ռուս-վրացական պատերազմ: Ահա՛ կայսրության, հետեւաբար` նաեւ ֆորպոստի նոր պոտենցիալ թշնամին: Վրաստանի մասնատումը շարունակում է մնալ Ռուսաստանի նպատակը: Նոր պայմանների տեսակետից շատ անհարմար է, որ տարածաշրջանում Կայսրության գլխավոր հենակետը չի կարող իր զորակոչիկների արյունը թափել նոր ճակատում` պատճառ բերելով թուրքերի հետ հին կոնֆլիկտը: Հայկական գործոնը Վրաստանում նոր կոնֆլիկտ առաջացնելու լավագույն հնարավորությունն է տալիս: Կասկածո՞ւմ եք, որ հեշտից էլ հեշտ Ջավախքում կարելի է սադրել հայ-վրացական պատերազմ: Մեր ազգային զգացմունքները տասնամյակների ընթացքում հաջողությամբ շահարկվել են, հիմա էլ նույն «հաջողությամբ» ոտնահարվում ու տրորվում են: Պատմությունը աղետ է դառնում միայն այն դեպքում, երբ շարունակ կրկնվում է, իսկ կրկնվում է այն, երբ չկա պատմական անցքերը ռացիոնալ կերպով իմաստավորող սուբյեկտը` ինքնորոշվող ժողովուրդը` իր վերնախավով: Գոնե այս անգամ ընդվզենք եւ ճեղքենք անվերջ կրկնության դիվական շրջապտույտը:

Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Advertisements

12 responses to “Չուժոյ պախմել 3

  1. նակոնեց-տը… դավնո պօռա ատկռիծ սվոյ բլոգ… ինչպես կասեին Լոսսկին ու Սերաֆիմ Սարովսկին:

    բայց մի բան ասեմ — “սահմանենք սահմանը” հոդվածը չի բացում, խնդիր կա ինչ-որ

  2. ))))))
    Չի բացվում ստեղից, թե՞ թերթ.ամ-ից: Ոնց որ թե պիտի բացվի, Սերաֆիմ ջան: 🙂

  3. Էն քո տված լինքով չի բացվում, ընենց իհարկե ես մտել եմ թերթ.ամ — ում կարդացել եմ, պռոստը ասցի ասեմ, դզես որ ստեղից նորմալ բացվի

  4. Ճիշտ են ասում, tert.am-ում դրածդ լինքը չի բացվում:

    ես մի բանի համար եմ շատ ուրախ, որ ամեն անգամ ուզեմ մեկնաբանություն գրեմ քո մոտ, փավորդ չի ուզելու:

    🙂

  5. Բայց չեմ ջոգում, ինչն եմ սխալ արել, որտեւ իմ մոից բացում ա: Մի հատ հեսա էլի կքչպորեմ: ………
    Վայ, հենա, Միքայելն ասում ա, որ բացվում ա արդեն: Վոբշեմ, տղերք, դուք կողմնորոշվեք վերջը բացվում ա, թե չէ: 😉

  6. Ուստա Հրանտ ջան,
    Կարդում եմ քո հոդվածները ու մտածում, որ ինչպես բոլոր հայերին, այնպես էլ քեզ, հատուկ է սևեռվածությունը:
    Ակումբ am-ում քննարկում ենք տարբեր քաղաքական թեմաներ: Ես էլ մասնակցում եմ «բիձա» մականվամբ: Վիճում ենք Ռուսաստանի մասով եվս: Քո թունդ երկրպագուներից Ռամերը տվեց լինքերը կոնկրետ քո այս հոդվածների համար որ համոզվեմ, թե Ռուսաստանն ինչ բոբո է մեր հանդեպ:
    Ինչ ասեմ, չիմացողին քո դիրքորոշումը կարող է համոզիչ թվալ, բայց ոչինչ, որ չես հիմնավորել, թե Ռուսաստանը հայերին թուրքերի տակ կոխելուց ինչ օգուտ կունենա՞:
    Սա է հիմնական հարցը, մնացածը բլեֆ են:
    Ռուսամետ սերունդն էլ կարդալով մտածում է, մտածում, ու բան չի հասկանում:
    Եթե գումարային ասեմ, հիմա ես ոչ-հայամետ եմ: Քանի որ հայ են սերժ-ռոբ-դոդ- լֆիկը, սահմանադրական աբսուրդային տափակության վրա վախից խփնված ու էն գլխից մեզ էս կեղտի մեջ կոխած լեվոնը:
    Մանացածը փոստ եմ անելու ակումբ- ում այսօր, քաղաքական քննարկումներ թեմայից դուրս բաժնում: Եթե հետաքրքիր է, կարդա:
    http://www.akumb.am/showthread.php?21661 -1908873#post1908873
    վերջին էջը:

  7. Կարդում էի «Հակաբայղուշականը» ու մտածում էի, որ թղթի վրա ամեն ինչն էլ տեսք է ստանում ու լրջություն ձեռք բերում:
    Օրինակ լավ էլ դասակարգված ու բնութագրված էին թե ամենագետը, թե գլուխ հարթուկողը, թե պոռոտախոս անբանը, թե բայղուշը, թե բայղուշի քեռի -բիձեն:
    Ինչու չէ, — սաղ էշ, ես փալան!
    Իմ կարծիքով դասակարգման մեջ բացակայում էր էդ բոլորի գլխավորը-ուստեն: Չաքուջի փոխարեն չիբուխը ձեռին, մեկ նալին, մեկ մեխին խփող, բայց և ապագայի հետ ու ապագայի անունից խոսացող, ու հայրերի ու պապերի դիլխոր իմաստակությունը թաղող ուրախ հայը:
    Բայղուշի քեռիները գիտեն, որ ամեն անգամ սպիտակ կամզոլով արենա դուրս գալը ընդամենը կրկեսային տրյուկ է-կյանքի համար անպիտան: Դրա համար էլ գերադասում են կրկեսում հեռու նստած ծափ տալը, պերերիվին էլ մարոժնի, կամ պոնչիկ ուտելը: Թաղվելու հարցում էլ ապավինելով –լասը բացվի, բարին հետը, քեզ հայտնի խորհրդին:
    Հարգանքով առ ոչ-երկնային ապագան -բիձա

  8. Բիձա ջան, նախ` եթե մի քիչ ուշադիր նայեք, հակաբայղուշականը գրված չէ այն ոճով` թե սաղ վատն են, ես եմ լավը. հեղինակը իրեն տեսնում է հայկական կոնտեքստի մեջ, եւ որպես այդպիսին մատնանշում է ընդհանրական հոգեվիճակները, խոսում է մենք-ի անունից: Հետեւաբար խնդիր չեմ տեսնում իմ բոլոր մատնանշած տարրերը նախ տեսնել հենց իմ եւ իմ ընկերների մեջ, եւ հնարավորինս վերահսկել դրանք: Հենց դրանում էլ կուզենայի տեսնել իմ եւ իմ նմանների տարբերությունը` չտրվել բայղուշությանը:
    Ինչ վերաբերվում է մեկ նալին, մեկ մեխին խփելու ձեր “յազվությանը”: Սա կանխատեսելի եւ ծանոթ, նաեւ` մերկապարանոց, բայց անկեղծ ասած ինձ քիչ հետաքրքրող կարծիք է, երբ որեւէ մեկի ասածը դուր չի գալիս, կամ անծանո է թվում: Ամեն դեպքում, շնորհակալ կլինեի, եթե կոնկրետ օրինակներով ինձ փորձեիք ցույց տալ` նալն ու մեխը:
    Մի հարց էլ տամ` էդ չիբուխից ինչո՞ւ էդ էդքան բարդույթավորվում:
    Ամեն դեպքւոմ քննադատությունը միշտ էլ հետաքրքրիր է կարդալ, բայց երբ այն ավելի առարկայական է, եւ ոչ անձնավորված (չիբուխ եւ այլն, լավ ա մորուքը չհիշեցիք), շատ ավելի արդյունավետ է:

  9. Գնահատելի էր պատասխանդ ստանալը: Հուսով եմ որ պատասխանս էլ կընկալես հայերին ոչ հատուկ քաղաքավարության ու զրուցակցի հանդեպ փոխադարձ հարգանքի շրջանակներում:
    Բա ուստա ջան, 5 կերպար ես քննարկել ու վերջում էլ քյասար գրել ես, թե դու դրանցից ոչ մեկի մեջ էլ չես, այլ ապագայի հետ ու ապագայի անունից խոսացողն ես: Այդ ամենից հետո ոնց քեզ պատկերացնեմ «մենք»-ի մեջ, կամ գոնե կողքին՞:
    Դու վերապահում ես քեզ վերահսկելու իրավունքը, բայց մերժում ես այն այլոց, հաշվի չառնելով, որ , որ ուրիշներն էլ մի բան գրելուց ու առաջարկելուց իրենք էլ իրենց չափով են իրենց վերահսկում: Որ քո աչքին երևացած բարդույթներն էլ մի գուցե իրենց իրական աշխարհընկալումն է, ու ելքերի տեսլականը, այլ ոչ թե բայղուշություն, բիձություն կամ յազվություն՞:
    Ըստ որ չափանիշի ես առանձնացրել քեզ ու քո նմաններին մյուս քննարկվածներից՞: Քո հոդվածները որ լավ քչփորեմ, թե ամենագետը, թե գլուխ հարթուկողը, թե պոռոտախոս անբանը, թե բայղուշը, թե բայղուշի քեռի –բիձեն էլ դուրս կգան:
    Հենց վերը ներկայացված իմ առաջին նամակում քաղաքական քննարկման տրամաբանության ու էթիկայի շրջանակներում քո նալ ու մեխ խփելու հարցն էի քեզ տվել- «ոչինչ, որ չես հիմնավորել, թե Ռուսաստանը հայերին թուրքերի տակ կոխելուց ինչ օգուտ կունենա՞:» Պատասխան չեղավ, փոխարենը «բիձեն» քո համար դարձավ քֆրտելու ընդհանրացված կերպար: Խոսում ես անձնավորելուց: «բիձեն» օդից հայտնվեց քո մտքում որպես կեպար՞:
    Կենտրոնացել ես հին սերնդի վրա, որպես ներկա վիճակի պատասխանատուների: Ու ոչ ավել, ոչ պակաս, արդենն երկրորդ հոդվածով /իմ իմացած/ ներկա աբսուրդի պատճառը չգիտեմ որ տրամաբանությամբ հին սերդի հեռանալու հետ ես կապում:
    ՀԱԿ-ի առաջնորդը թե տարիքային, և թե գործնական առումով բիձա չի՞: Հենց էդ բիձեն չէր, որ կերավ մեծ-մեծ բողկերը՞: Մի անգամ մի կարգին խոսք ասել ես էդ բողկերի մասին՞: Հենց էդ համար առաջին բայղուշի պատասխանատվության հարցը գոնե ընկերական շրջապատում կամ առավել ևս, ՀԱԿ-ում քննարկել ես՞:
    Գրում ես թե իմ կարծիքը քեզ չի հետաքրքրում: Իսկ ինչու ուրիշներին պետք է հետաքրքրի քո կարծիքը, այն դեպքում, երբ քո հոդվածներում ուրիշների վրա թքած ունենալը հենց զռռռում է՞:
    Այն, որ ես կարդացել եմ քո հոդվածները և դրանք քննարկում եմ, հենց հարգանքի նշան է քո հանդեպ: Բայց ինչի ես կարծում, որ քեզ կարդացողը քեզանից մի կարգ ցածր է, անարժան քննարկման կամ հարգանքի:
    Չիբուխից էլ ոչ թե բարդույթավորվել եմ, այլ ուստի կերպարին ավելի սազական գործիքով եմ փոխարինել:
    Հաջորդ անգամ մորուքին էլ կարող եմ անդրադառնալ, կախված քո ցուցաբերած գրական վերաբերմունքից հանդեպ «բիձեքը» 
    Հարգանքով:

  10. Լրացում վերջի տողին:
    -“ու քրերիս տղեքը”:

  11. Ահա, թե ինչն է հարցը…..Ես ել, անկեղծ ասած զարմացա, քանի որ նեղվածություն եւ ագրեսաի զգացի, որը կարծես էդքան էլ ադեկվատ չէր….Դե հիմա, փաստորեն իմ առջեւ բարդ խնդիր ա, ապացուցելու, որ Բիձայի կերպարն իմ հոդվածում որեւէ առնչւոթյուն չուներ ձեր նիկի հետ: Սա երեւի թե հեշտ չէ, բայց հավատացեք, որ սա իրոք տարրօրինակ համընկնում էր: Ես ձեր նախկին քոմենտը պարզապես չեմ էլ նկատել, քանի որ շատ երկար այստեղ չեմ մտել, եւ ժամանակ չէի գտնում թարմացնելու: …Ամեն դեպքում, ինչ ասեմ, կներեք, որ էսպիսի իմար վիճակ ստացվեց: Ուղղակի, ինքրեդ մտածեք, թէ ինչ իմաստ կար ինձ անկապ “կպնելու” մեկին, որին նույնիսկ չեմ ճանաչում, ու առիթ չունեմ վիրավորելու, այն էլ հրապարակյին: …Առանց այդ էլ, դառը փորձից ելնելով շատ զգույշ եմ դառելկ հոդվածներում անձնական պահերով, բայց արի ու տես, որ ապահովագրված չես նաեւ էսպիսի թյուրիմածություններից: Ինչեւէ: …
    ՄՆացածի մասին, հիմա ուղղակի հնարավորություն չուենմ ծավալվելու: Ես ենթադրում եմ, ամեն դեպքում էս բլոգ վերակենդանացնել մինչեւ ամսվա վերջ, էդ ժամանակ, եթե դեմ չեք լինի, ավելի կմանրամասնեմ:

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s