Օրվա կարդացածից

“Հայ մի, որ վճառական չէ՛ ասած լիներ իր դպրոցին, իր համալսարանին, իր եկեղեցիին, իր կուսակցությանը, եւ նույնիսկ, եթե պետք է իր հայությանը` հանուն այն ուրիշ ցեղային զգացումի, որ ուզում է բուռն եւ նոր թափով լինել: Կարաղանար ասել. ես ինձ այնքան խորապես հայ եմ զգում, որ ուզում եմ ուրանալ հայությունս“: Կոստան Զարյան, “Սպանիա” գրքից:

Էս հատվածը իմ կարծիքով շատ լավ կապվում ա էսօրվա հետ: Էսօրվա գլխավոր թեման ուրացումն ա` երկու իմաստով: Նախ` որպես այն փաստացի ուրացումը, որն այսօր տեղի է ունենում ցեղասպանության առումով, եւ որը հետեւանք է հայդատական քաղաքականության սկզբնական սխալի` Հայաստանի եւ Թուրքիայի հարաբերությունների մեջ որպես քաղաքական հարց ներմուծել ցեղասպանության խնդիրը եւ այն բանի : Ցուցադրական հայրենասիրությունը տրագիկոմեդիայի ժանրի օրենքներով ավարտվեց միանգամայան իրական հայրենադավությամբ եւ չմոյությամբ:
Երկրորդ` նախկին տիպի որեւէ հայրենասիրության անհնարինությունը այս` միանգամայն նոր պայմաններում: Նախկին բոլոր խոսքերի, զգացմունքների, արտահայտչական միջոցների անհամարժեքությունը:
Առաջին ուրացմանը իր էներգետիակոյվ միանգամայն հակադիր` ստեղծագործ ու հաստատող ուրացման հնարավորությունը: Իմ տեսակետից, որը, հասկանում եմ, որ շատերն այսօր դեռ չեն կիսի, բայց որը ես համարում եմ ապագայի ցայտուն միտում էսօրվա օդի մեջ` չկա ավելի ակտուալ ու ճիշտ հոգեւիճակ քան ուրացումը այն ամենից ինչ այսօր հայ է կոչվում: Էսօր սերըն ու հավատրմությունը հայկականի նկատմամաբ, նշանակում է զզվանք հայերից ու խզում հայերից: Հայերը պետք է վերնանան, որպեսզի հայկականը ապրի: Հայությունը մեռավ` կեցցե՛ հայությունը: Հայ լինելու այսօրվա միակ իմաստն այն է, որպեսզի նախ հրաժարվելով հրաժարվես “հայ ազգից”: Դրա մտավորականությունից, դրա քաղաքական վերնախավից, դրա մեծերից ու փոքրերից: Նախկինն այլեւս հնարավոր չէ, եւ ներկան` ապագայից է ստանում իր կենսականությունը: Այսօր միասնություն պետք չէ, այլ տարանջատում:

Ուստա Հրանտ

Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Advertisements