Updates from Հունվարի, 2010 Toggle Comment Threads | Ստեղնաշարի կարճատներ

  • ustahrant 7:12 pm on 2010/01/23 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , ,   

    ՍԵՐՆԴԻ ԴԱՏԱՎՃԻՌԸ ԵՎ ՍԵՐՆԴԻ ԴԱՏԸ 

    Որքան էլ մարդկային տեսակետից ցանկալի, բայց օբյեկտիվորեն տարօրինակ կլիներ, եթե Նիկոլին հանկարծ բաց թողնեին:
    Տարօրինակ հենց Նիկոլի ընտրած ճանապարհի տեսակետից: (More …)

    Advertisements
     
  • ustahrant 7:03 pm on 2010/01/16 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , Չանդրագուպտա, , , Ընտրություններ,   

    ՉԱՆԴՐԱԳՈւՊՏԱ ՍԻՆԴՀԻ ԱՐԿԱԾՆԵՐԸ` ՀԱՅԱՍՏԱՆՈւՄ 

    Շատերն են ասում` բա նախօրոք պարզ չէ՞ր ամեն ինչ: Լավ է, իհարկե, եթե նախկին փորձից մարդը եզրակացություններ է անում, բայց մյուս կողմից, մտածում եմ` եթե որեւէ մեկին նախօրոք ամեն բան պարզ է, գուցե առհասարակ ապրե՞լ անգամ չարժե: (More …)

     
  • ustahrant 4:15 pm on 2009/12/15 Permalink | Պատասխանել
    Tags: Նոր տասանամյակ, Նոր քաղաքականություն, ,   

    Նոր տասնամյակի քաղաքականություն 

    “Բայց արի ու տես, որ կենցաղում եւ ներքին քաղաքականությունում այդքան շուստրի հայերը, արտաքին քաղաքականության մեջ հարիֆության նոբելյան մրցանակակիր են:” (More …)

     
  • ustahrant 4:03 pm on 2009/12/08 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , , , ,   

    Անկարելի սեր 

    Անցյալ հոդվածում խոստացա անդրադառնալ Ս. Սարգսյանի ելույթի այն փոքրաթիվ կետերին, որոնց մեջ կարելի է սեփական կարծիքի նշույլներ տեսնել, ի տարբերություն ելույթի մեծ մասի, ուր նմանակավում եւ կեղծվում են տեսակետներ, որոնք որեւէ կապ չունեն Ս. Սարգսյանի ներկայացրած քաղաքական թմի իրական աշխարհայացքի հետ: Այդ փոքրաթիվ կետերը ներառնում են 2008-ի ընտրարշավի, հայ-թուրքական հարաբերությունների եւ արցախյան կարգավորման թեմաները: Վերջին երկուսին այս պահին չեմ ուզում անդրադառնալ, քանի որ վերջին շրջանում դրանցից շատ եմ գրել: Իսկ ահա մարտի մեկի թեմայով ավելորդ չեմ համարում որոշ բաներ ավելացնելու: (More …)

     
  • ustahrant 3:57 pm on 2009/12/03 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , ,   

    ԵՐԲ «ՄԵՐ ԱՅՈ-Ն ՈՒ ՈՉ-Ը»` ՈՉԻՆՉ ԵՆ 

    Գերեզմանի մը քարին պէս ծանր ու թաց,
    Զարնըւելով մեր ուսերուն յոգնաբեռ,
    Իրիկունը կթաւալէր յամրընթաց…
    (Հրանտ Նազարյանց «Անկարելի սեր»)
    Եթե ասեմ, որ Սերժ Սարգսյանի ելույթներից մի տեսակ վախենում եմ` մի՛ զարմացեք: Փակուղու առաջ եմ կանգնում, երբ դրանք ընթերցում եմ: Ընդդիմախոս հրապարակագրի «կարգավիճակս» կարծես թե պարտավորեցնում է քննադատական խոսքեր ասել, վերլուծել, հակադրվել: Բայց ինչի՞ն հակադրվես: Երանի չէ՞ր` երկիրս ունենար առաջնորդ, որի խոսքը ընդդիմախոսության դրդեր ինձ եւ այլոց: Այդ դեպքում, քննադատելով երկրի առաջնորդի խոսքը, կարող էի հույս ունենալ, որ իմ համեստ աշխատանքով` մեկն եմ նրանցից, ովքեր նպաստում են երկրի առաջընթացին, քանի որ քննադատող խոսքը մեծ զորություն ունի: (More …)

     
  • ustahrant 3:44 pm on 2009/11/26 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , ,   

    ՍԱԲԻՆԱԿԱՆ ՀԱՇՏՈՒԹՅՈՒՆ ԵՎ ՊԱՏԵՐԱԶՄ 

    «Ժամանակ» թերթի նոյեմբերի 24-ի համարում շատ ուշագրավ հարցազրույց է տպվել այսպես կոչված «Ճգնաժամային խմբի» եվրոպական ծրագրերի ղեկավար Սաբինա Ֆրեյզերի հետ:
    Մեծարգո տիկնոջ պատասխանները տեղ-տեղ հասնում են անկեղծ լկտիության եւ կինիկոսների (հին ու բարի հայկական պատճենմամբ` շնականների) ուսմունքի, տեղ-տեղ էլ` կեղծավոր փարիսեցիության աստիճանի: (More …)

     
  • ustahrant 2:53 pm on 2009/11/19 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , , ,   

    LOVE IN VAIN (ԶՈՒՐ ՍԵՐ) 

    Մոտ մեկ տարի առաջ էր, երբ անմասն չմնալով ողջ առաջադեմ մարդկության եւ այսպես կոչված բարի կամքի մարդկանց զվարթ ու ժպտադեմ զանգվածների բերկրանքից, հայ հասարակությունը` ի Հայաստան եւ ի Սփյուռս աշխարհի, ցնծում էր Բարաք Հուսեյն Օբամայի հաղթանակի փաստից:

    Բարաքյաթով այդ տղան, օրիգինալ չլինելով, ԱՄՆ նախագահական թեկնածուներից շատերի նման` խոստացել էր «ճանաչել» Հայոց ցեղասպանությունը (մեկն ըլնե՛ր, հայերին ճանաչել տար դա): Տարին անցավ աննկատ, ինչպես հազարավոր տարիներ անցել են մինչ այդ. ձմեռ, գարուն, ամառ, աշուն, մեկ էլ վայ` Նոր տարին կրկին դռան շեմին է: Պուպուշ բալեքը մի քիչ մեծացան, բիձեքը մի քիչ ծերացան, ծիտիկները էկան ու նորից թռան-գնացին, ծառեր-ծաղիկները ծաղկեցին ու նորից դեղնեցին-թառամեցին, խաղողը բերք տվեց, մաճառը գինի դարձավ, գինին` արյուն: Հայերս ոնց կայինք, տենց էլ մնացինք: Վոբշեմ, սեւ Օբամա բերեց մեր գլխին: (More …)

     
  • ustahrant 2:38 pm on 2009/11/12 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , ,   

    Պատմության թատրոնը 

    Զարմանալի է, թե ինչպես են բոլոր ժամանակների բռնապետությունները բութ համառությամբ կռում-կոփում իրենց հակառակորդներին, նրանց իմիջը եւ այսպես ասած` «պատմական կարիերան»: Թվում է, թե դժվար չէ համապատասխան եզրակացություններ անել նախորդների փորձից եւ փորձել շարժվել ուրիշ` ավելի ճկուն մեթոդներով: Շատ հեռուն գնալ պետք էլ չէ` պատմական դասեր քաղելու համար: (More …)

     
  • ustahrant 11:18 pm on 2009/11/05 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , ,   

    ԷՇԱՑՄԱՆ ՊՐՈՑԵՍ 

    Իրենք իրենց ապագա դատավարության նյութերը ամեն օր պատրաստող` ճակատագրի ու սեփական անգիտակցականի կույր գործիքները, որոնք, ի դեմս այսօրվա մեղադրյալի, իրենց վաղվա դատավորին են կռում-կոփում նախանձելի հետեւողականությամբ: (More …)

     
  • ustahrant 8:04 pm on 2009/10/31 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , , , , ,   

    Չուժոյ պախմել 3 

    Նրանց, ովքեր դեռ երազում է «հաշտության» մասին, հիշեցնեմ, որ Կայսրությունները խաղաղություն են ստեղծում միայն իրենց սահմանների ներսում: Իսկ սահմանակից ազդեցության գոտիներում կայսերական քաղաքականությունը միշտ ուղղված է հակամարտությունների ստեղծմանը եւ խորացմանը: (More …)

     
    • Միքայել 11:33 ե. on 2009/11/02 Permalink | Պատասխանել

      նակոնեց-տը… դավնո պօռա ատկռիծ սվոյ բլոգ… ինչպես կասեին Լոսսկին ու Սերաֆիմ Սարովսկին:

      բայց մի բան ասեմ — “սահմանենք սահմանը” հոդվածը չի բացում, խնդիր կա ինչ-որ

      • Միքայել 1:18 ե. on 2009/11/04 Permalink | Պատասխանել

        վայ, ներող ուստա ջան, լինքը լավ էլ սարքել ես, սաղ չյոտկի ա, ես էի սխալ քոփի արել:)

    • ustahrant 12:06 ա. on 2009/11/04 Permalink | Պատասխանել

      ))))))
      Չի բացվում ստեղից, թե՞ թերթ.ամ-ից: Ոնց որ թե պիտի բացվի, Սերաֆիմ ջան: 🙂

    • Միքայել 1:14 ե. on 2009/11/04 Permalink | Պատասխանել

      Էն քո տված լինքով չի բացվում, ընենց իհարկե ես մտել եմ թերթ.ամ — ում կարդացել եմ, պռոստը ասցի ասեմ, դզես որ ստեղից նորմալ բացվի

    • mazd 12:34 ա. on 2009/11/05 Permalink | Պատասխանել

      Ճիշտ են ասում, tert.am-ում դրածդ լինքը չի բացվում:

      ես մի բանի համար եմ շատ ուրախ, որ ամեն անգամ ուզեմ մեկնաբանություն գրեմ քո մոտ, փավորդ չի ուզելու:

      🙂

    • ustahrant 1:35 ա. on 2009/11/05 Permalink | Պատասխանել

      Բայց չեմ ջոգում, ինչն եմ սխալ արել, որտեւ իմ մոից բացում ա: Մի հատ հեսա էլի կքչպորեմ: ………
      Վայ, հենա, Միքայելն ասում ա, որ բացվում ա արդեն: Վոբշեմ, տղերք, դուք կողմնորոշվեք վերջը բացվում ա, թե չէ: 😉

    • Բիձա 11:26 ե. on 2010/01/06 Permalink | Պատասխանել

      Ուստա Հրանտ ջան,
      Կարդում եմ քո հոդվածները ու մտածում, որ ինչպես բոլոր հայերին, այնպես էլ քեզ, հատուկ է սևեռվածությունը:
      Ակումբ am-ում քննարկում ենք տարբեր քաղաքական թեմաներ: Ես էլ մասնակցում եմ «բիձա» մականվամբ: Վիճում ենք Ռուսաստանի մասով եվս: Քո թունդ երկրպագուներից Ռամերը տվեց լինքերը կոնկրետ քո այս հոդվածների համար որ համոզվեմ, թե Ռուսաստանն ինչ բոբո է մեր հանդեպ:
      Ինչ ասեմ, չիմացողին քո դիրքորոշումը կարող է համոզիչ թվալ, բայց ոչինչ, որ չես հիմնավորել, թե Ռուսաստանը հայերին թուրքերի տակ կոխելուց ինչ օգուտ կունենա՞:
      Սա է հիմնական հարցը, մնացածը բլեֆ են:
      Ռուսամետ սերունդն էլ կարդալով մտածում է, մտածում, ու բան չի հասկանում:
      Եթե գումարային ասեմ, հիմա ես ոչ-հայամետ եմ: Քանի որ հայ են սերժ-ռոբ-դոդ- լֆիկը, սահմանադրական աբսուրդային տափակության վրա վախից խփնված ու էն գլխից մեզ էս կեղտի մեջ կոխած լեվոնը:
      Մանացածը փոստ եմ անելու ակումբ- ում այսօր, քաղաքական քննարկումներ թեմայից դուրս բաժնում: Եթե հետաքրքիր է, կարդա:
      http://www.akumb.am/showthread.php?21661 -1908873#post1908873
      վերջին էջը:

    • Բիձա 11:19 ա. on 2010/01/16 Permalink | Պատասխանել

      Կարդում էի «Հակաբայղուշականը» ու մտածում էի, որ թղթի վրա ամեն ինչն էլ տեսք է ստանում ու լրջություն ձեռք բերում:
      Օրինակ լավ էլ դասակարգված ու բնութագրված էին թե ամենագետը, թե գլուխ հարթուկողը, թե պոռոտախոս անբանը, թե բայղուշը, թե բայղուշի քեռի -բիձեն:
      Ինչու չէ, — սաղ էշ, ես փալան!
      Իմ կարծիքով դասակարգման մեջ բացակայում էր էդ բոլորի գլխավորը-ուստեն: Չաքուջի փոխարեն չիբուխը ձեռին, մեկ նալին, մեկ մեխին խփող, բայց և ապագայի հետ ու ապագայի անունից խոսացող, ու հայրերի ու պապերի դիլխոր իմաստակությունը թաղող ուրախ հայը:
      Բայղուշի քեռիները գիտեն, որ ամեն անգամ սպիտակ կամզոլով արենա դուրս գալը ընդամենը կրկեսային տրյուկ է-կյանքի համար անպիտան: Դրա համար էլ գերադասում են կրկեսում հեռու նստած ծափ տալը, պերերիվին էլ մարոժնի, կամ պոնչիկ ուտելը: Թաղվելու հարցում էլ ապավինելով –լասը բացվի, բարին հետը, քեզ հայտնի խորհրդին:
      Հարգանքով առ ոչ-երկնային ապագան -բիձա

    • ustahrant 5:51 ե. on 2010/01/16 Permalink | Պատասխանել

      Բիձա ջան, նախ` եթե մի քիչ ուշադիր նայեք, հակաբայղուշականը գրված չէ այն ոճով` թե սաղ վատն են, ես եմ լավը. հեղինակը իրեն տեսնում է հայկական կոնտեքստի մեջ, եւ որպես այդպիսին մատնանշում է ընդհանրական հոգեվիճակները, խոսում է մենք-ի անունից: Հետեւաբար խնդիր չեմ տեսնում իմ բոլոր մատնանշած տարրերը նախ տեսնել հենց իմ եւ իմ ընկերների մեջ, եւ հնարավորինս վերահսկել դրանք: Հենց դրանում էլ կուզենայի տեսնել իմ եւ իմ նմանների տարբերությունը` չտրվել բայղուշությանը:
      Ինչ վերաբերվում է մեկ նալին, մեկ մեխին խփելու ձեր “յազվությանը”: Սա կանխատեսելի եւ ծանոթ, նաեւ` մերկապարանոց, բայց անկեղծ ասած ինձ քիչ հետաքրքրող կարծիք է, երբ որեւէ մեկի ասածը դուր չի գալիս, կամ անծանո է թվում: Ամեն դեպքում, շնորհակալ կլինեի, եթե կոնկրետ օրինակներով ինձ փորձեիք ցույց տալ` նալն ու մեխը:
      Մի հարց էլ տամ` էդ չիբուխից ինչո՞ւ էդ էդքան բարդույթավորվում:
      Ամեն դեպքւոմ քննադատությունը միշտ էլ հետաքրքրիր է կարդալ, բայց երբ այն ավելի առարկայական է, եւ ոչ անձնավորված (չիբուխ եւ այլն, լավ ա մորուքը չհիշեցիք), շատ ավելի արդյունավետ է:

    • Բիձա 9:20 ե. on 2010/01/16 Permalink | Պատասխանել

      Գնահատելի էր պատասխանդ ստանալը: Հուսով եմ որ պատասխանս էլ կընկալես հայերին ոչ հատուկ քաղաքավարության ու զրուցակցի հանդեպ փոխադարձ հարգանքի շրջանակներում:
      Բա ուստա ջան, 5 կերպար ես քննարկել ու վերջում էլ քյասար գրել ես, թե դու դրանցից ոչ մեկի մեջ էլ չես, այլ ապագայի հետ ու ապագայի անունից խոսացողն ես: Այդ ամենից հետո ոնց քեզ պատկերացնեմ «մենք»-ի մեջ, կամ գոնե կողքին՞:
      Դու վերապահում ես քեզ վերահսկելու իրավունքը, բայց մերժում ես այն այլոց, հաշվի չառնելով, որ , որ ուրիշներն էլ մի բան գրելուց ու առաջարկելուց իրենք էլ իրենց չափով են իրենց վերահսկում: Որ քո աչքին երևացած բարդույթներն էլ մի գուցե իրենց իրական աշխարհընկալումն է, ու ելքերի տեսլականը, այլ ոչ թե բայղուշություն, բիձություն կամ յազվություն՞:
      Ըստ որ չափանիշի ես առանձնացրել քեզ ու քո նմաններին մյուս քննարկվածներից՞: Քո հոդվածները որ լավ քչփորեմ, թե ամենագետը, թե գլուխ հարթուկողը, թե պոռոտախոս անբանը, թե բայղուշը, թե բայղուշի քեռի –բիձեն էլ դուրս կգան:
      Հենց վերը ներկայացված իմ առաջին նամակում քաղաքական քննարկման տրամաբանության ու էթիկայի շրջանակներում քո նալ ու մեխ խփելու հարցն էի քեզ տվել- «ոչինչ, որ չես հիմնավորել, թե Ռուսաստանը հայերին թուրքերի տակ կոխելուց ինչ օգուտ կունենա՞:» Պատասխան չեղավ, փոխարենը «բիձեն» քո համար դարձավ քֆրտելու ընդհանրացված կերպար: Խոսում ես անձնավորելուց: «բիձեն» օդից հայտնվեց քո մտքում որպես կեպար՞:
      Կենտրոնացել ես հին սերնդի վրա, որպես ներկա վիճակի պատասխանատուների: Ու ոչ ավել, ոչ պակաս, արդենն երկրորդ հոդվածով /իմ իմացած/ ներկա աբսուրդի պատճառը չգիտեմ որ տրամաբանությամբ հին սերդի հեռանալու հետ ես կապում:
      ՀԱԿ-ի առաջնորդը թե տարիքային, և թե գործնական առումով բիձա չի՞: Հենց էդ բիձեն չէր, որ կերավ մեծ-մեծ բողկերը՞: Մի անգամ մի կարգին խոսք ասել ես էդ բողկերի մասին՞: Հենց էդ համար առաջին բայղուշի պատասխանատվության հարցը գոնե ընկերական շրջապատում կամ առավել ևս, ՀԱԿ-ում քննարկել ես՞:
      Գրում ես թե իմ կարծիքը քեզ չի հետաքրքրում: Իսկ ինչու ուրիշներին պետք է հետաքրքրի քո կարծիքը, այն դեպքում, երբ քո հոդվածներում ուրիշների վրա թքած ունենալը հենց զռռռում է՞:
      Այն, որ ես կարդացել եմ քո հոդվածները և դրանք քննարկում եմ, հենց հարգանքի նշան է քո հանդեպ: Բայց ինչի ես կարծում, որ քեզ կարդացողը քեզանից մի կարգ ցածր է, անարժան քննարկման կամ հարգանքի:
      Չիբուխից էլ ոչ թե բարդույթավորվել եմ, այլ ուստի կերպարին ավելի սազական գործիքով եմ փոխարինել:
      Հաջորդ անգամ մորուքին էլ կարող եմ անդրադառնալ, կախված քո ցուցաբերած գրական վերաբերմունքից հանդեպ «բիձեքը» 
      Հարգանքով:

    • Բիձա 9:30 ե. on 2010/01/16 Permalink | Պատասխանել

      Լրացում վերջի տողին:
      -“ու քրերիս տղեքը”:

    • ustahrant 1:02 ա. on 2010/01/20 Permalink | Պատասխանել

      Ահա, թե ինչն է հարցը…..Ես ել, անկեղծ ասած զարմացա, քանի որ նեղվածություն եւ ագրեսաի զգացի, որը կարծես էդքան էլ ադեկվատ չէր….Դե հիմա, փաստորեն իմ առջեւ բարդ խնդիր ա, ապացուցելու, որ Բիձայի կերպարն իմ հոդվածում որեւէ առնչւոթյուն չուներ ձեր նիկի հետ: Սա երեւի թե հեշտ չէ, բայց հավատացեք, որ սա իրոք տարրօրինակ համընկնում էր: Ես ձեր նախկին քոմենտը պարզապես չեմ էլ նկատել, քանի որ շատ երկար այստեղ չեմ մտել, եւ ժամանակ չէի գտնում թարմացնելու: …Ամեն դեպքում, ինչ ասեմ, կներեք, որ էսպիսի իմար վիճակ ստացվեց: Ուղղակի, ինքրեդ մտածեք, թէ ինչ իմաստ կար ինձ անկապ “կպնելու” մեկին, որին նույնիսկ չեմ ճանաչում, ու առիթ չունեմ վիրավորելու, այն էլ հրապարակյին: …Առանց այդ էլ, դառը փորձից ելնելով շատ զգույշ եմ դառելկ հոդվածներում անձնական պահերով, բայց արի ու տես, որ ապահովագրված չես նաեւ էսպիսի թյուրիմածություններից: Ինչեւէ: …
      ՄՆացածի մասին, հիմա ուղղակի հնարավորություն չուենմ ծավալվելու: Ես ենթադրում եմ, ամեն դեպքում էս բլոգ վերակենդանացնել մինչեւ ամսվա վերջ, էդ ժամանակ, եթե դեմ չեք լինի, ավելի կմանրամասնեմ:

  • ustahrant 7:49 pm on 2009/10/31 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , ,   

    Չուժոյ պախմել 2 

    Հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման ծագման եւ զարգացման համատեքստը Ս. Սարգսյանի մոսկովյան հայտարարությունն է, ռուս-վրացական պատերազմը, ռուս-թուրքական մերձեցումը: Իրերը կոչենք իրենց անունով` ինչպես չկար վրաց-օսեթական պատերազմ, այլ կար վրաց-ռուսական, նույնպես չկա հայ-թուրքական մերձեցում, այլ կա ռուս-թուրքական մերձեցում: (More …)

     
  • ustahrant 7:33 pm on 2009/10/31 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , ,   

    Չուժոյ պախմել 1 

    …ինչպե՞ս ստացվեց, որ Սերժ Սարգսյանը, բոլորի համար անսպասելի, «նախաձեռնեց» հայ-թուրքական հաշտեցման գործընթացը: Սա հարցերի հարցն է, որի «պոչից կպնելով»` պետք է սկսվի ցանկացած վերլուծություն… (More …)

     
  • ustahrant 9:39 pm on 2009/06/16 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , , հակավերլուծականություն, ,   

    Արյունահեղության գաղափարախոսությունը 

    Անցած տարվա ներհայաստանյան կարեւորագույն իրադարձությունը անկասկած մարտի մեկի երեկոյան դեպքերն էին: Մոտենում է այդ իրադարձությունների մեկամյակը, եւ ժամանակն է որոշ ընդհանրացումներ անել այդ թեմայի շուրջ: Եթե հաջողվի, կփորձեմ դա անել մոտակա շաբաթների ընթացքում մի քանի հոդվածներով` անդրադառնալով հատկապես այն առումներին, որոնց կարծես ավելի քիչ ուշադրություն է դարձվում: Այդ առումներից է, օրինակ այն ինչ առայժմ պայմանական կկոչեմ մարտի մեկի գաղափարախոսություն: 2008-ի գարնանամուտի սպանություններով ուղորդված քաղաքացիների ջարդը դատարկ տեղում չգոյացավ: Այն նախապատրաստվեց այդ թվում նաեւ գաղափարական-քարոզչական ոլորտում իրադարձություններից ամիսներ առաջ: Մյուս կողմից հետմարտիմեկյան իրավական բեսպրեդելը նույնպես հնարավոր դարձավ այդ թվում նաեւ դրա թեկուզեւ ոչ բացահայտ գաղափարական հիմնավորման առկայության պարագայում: (More …)

     
  • ustahrant 11:22 pm on 2009/06/08 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , ,   

    Արեւմուտք թե՞ Արեւելք 

    Նախորդ հոդվածիս միտքը անավարտ մնաց: Ի հեճուկս նորահայտ հայ «իսլամիստների» միջավայրում տիրող մտավոր քաոսի եւ անկարգապահության, պետք է վերջապես ընդունել գրեթե անվիճելին` հայկական մշակույթը իր ողջ ուրույնությամբ հանդերձ պատկանում է արեւմտյան կամ եվրոպական մշակութային մեծ ընտանիքին: (More …)

     
  • ustahrant 9:28 pm on 2009/01/15 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , Ադրբեջան, ,   

    Մի՛ համեմատեք անհամեմատելին 

    Մեկը մի անիմաստություն դուրս կտա` հարյուրները կկրկնեն են: «ԵԽԽՎ»-ն երկակի ստանդարտներ է գործարկում` Հայաստանին պատժում է, իսկ Ադրբեջանին ոչ»: Կրկնիր այս մոգական նախադասությունը եւ կյանքը միանգաից թեթեւանում է. էլ ո՛չ մտածել է պետք, ո՛չ փորձել գնատահատել իրավիճակի պատճառները եւ հնարավոր հետեւանքները, ո՛չ էլ փնտրել սեփական պատասխանատվության չափաբաժինը: Մի խոքսով մտավոր էներգիայի նվազագույն ծախսեր (ինչպես հայտնի է ուղեղի աշխատանքը ամենածախսատարն է կենսաբանական տեսակետից) եւ անբանների երաշխավորված երջանկություն:
    Բայց արդյո՞ք այդքան անիմաստ է հիշյալ պնդումը: Չէ՞, որ ի վերջո գաղտնիք չէ, որ եվրոպացիները երկնքից իջաց հրեշտակներ չեն, եւ երկակի ստանդարտների կիրառման մեղադրանքը նրանց նկատմամբ ընդհանուր առմամբ այդքան էլ սխալ չէ: Բայց ամեն պնդում ճիշտ ու սխալ է ոչ թե ինքնին, այլ կոնկրետ իրավիճակի, համատեքստի մեջ: Իսկ մեր խնդրո առարկա պնդումը թերի է ե՛ւ փաստացի, ե՛ւ հոգեբանական տեսակետից: Նախ` փաստացի կողմը, որի մասին արդեն բազմիցս ասվել է: Այո՛, Ադրբեջանում վերջնականապես ձեւավորվել է ավտորիտար համակարգ, եւ ժողովրդավարության տեսակետից Հայաստանը, ընդհանուր առմամբ թերեւս իրոք մի քիչ ավելի լավ վիճակում է: Չնայած այդ վիճակն էլ, ոչ թե «իշխանությունների» շնորհքն է, այլ ընդդիմության եւ հասարակության ակտիվության արդյունք: Բայց մյուս կողմից փաստ է` Ադրբեջանում հարյուրհազարանոց ցույցերը չեն ցրվել զենքի կիրառմամբ, քաղաքացիներ չեն զոհվել, եւ մի քանի տասնյակ մարդ չի դատվում բացարձակ շինծու մեղադրանքներով: Թե ինչո՞ւ է այդպես ստացվել, դա մի այլ հարց է: Պատճառների թվում նաեւ այն է, որ Ադրբեջանի հասարակությունը, ըստ երեւույթին հասունության բավականաչափ ներուժ չունենալով ի վերջո հաշտվել է եւ իր համար բնական է համարել ավտորիտար կառավարումը, իսկ Հայաստանի հասարակությունը հասուն է այնքանով, որ մի կողմից ոչ մի կերպ չի կարողանում մարսել այդպիսի պրիմիտիվ պախանական կառավարման համակարգ, իսկ մյուս կողմից էլ այն աստիճան հասունացած չէ, որ ի զորու լինի վերջնաանապես հաստատել ժողովրդավարական խաղի կանոնները: Այդ պատճառով Հայաստանի իրավիճակը ավելի անկայուն է քան Ադրբեջանինը:
    Բայց ավելի կարեւոր է հոգեբանական թերին: Եթե նույնիսկ Եվրոպայի երկակի մոտեցման մասին պնդումը ճիշտ լիներ, դա ինչ որ առումով ավելի ուրախալի է կլիներ, քան հակառակը: Քանի որ պահանջել, որ մեզ ու ադրբեջանցիներին նույն կերպ նայեն, նշանակում է ընդունել մեր ու ադրբեջանցիների հավասարությունը, նույնականությունը: Իսկ դա ոչ միայն ուղղակի նվաստացուցիչ է ազգային տեսակետից: Սա ներքին չափանիշների հարց է: Եթե մեր ներքին չափանիշը, ըստ որի մենք գնահատում ենք ինքներս մեզ, մեր լավ կամ վատ վիճակում լինելը Ադրբեջանն է, ապա մենք դատապարտված ենք երրորդ աշխարհի երկիր լինել, առանց իրական զարգացման որեւէ շանսի: Հոգեբանությունը երկրի այս կամ այն ուղղության զարգացման հիմքն է: Նա, ով համեմատում է Հայաստանը Ադրբեջանի հետ հոգեբանորեն հավասարության նշան է դնում իր եւ ադրբեջանցու միջեւ: Բայց Հայաստանը միայն մեկ հատիկ շանս ունի հաղթել տարածաշրջանային մրցակցությունում` ի սկբազնե ելնել գերազանցության դիրքերից Ադրբեջանի եւ այլ ասիական «պախանական» հասարակությունների նկատմամբ: Մեր ներքին չափանիշը ի սկզբանե պետք է լինի ոչ թե Ադրբեջանը, այլ Ֆրանսիայի, Գերմանիայի տիպի զարգացած երկրները: Նրանց հետ մենք պետք է ինքներս մեզ համեմատենք: Դա չի նշանակում, որ այդ դեպքում մենք վաղվանից Գերմանիայի նման օրինակելի պետություն կդառնանք: Բայց դա նշանակում է, որ մենք հենց այս պահից կարող ենք շարժվել այդ ուղղությամբ: Ավելին` մեր երազանքներում մենք պետք է ոչ թե ձգտենք Գերմանիայի պես, այլ Գերմանիայից ավելի լավ պետություն լինել: Ահա այս պարզ հասարակագիական ճշմարտությունն է, որ ի զորու չեն ընկալել «ազգային անվտանգությունից» եւ նման այլ բարձր թեմաներից բարբաջել սիրող մեր պետական այրերն ու նրանց սպասարկող վերլուծաբաններն ու մեկնաբանները:

    Ուստա Հրանտ

    Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

     
c
Compose new post
j
Next post/Next comment
k
Previous post/Previous comment
r
Պատասխանել
e
Խմբագրել
o
Show/Hide comments
t
Go to top
l
Go to login
h
Show/Hide help
shift + esc
Չեղարկել