Tagged: Լեզու Toggle Comment Threads | Ստեղնաշարի կարճատներ

  • ustahrant 12:27 am on 2010/05/17 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , , , , , , , , , , Աշոտյան, , , , Լեզու, , , օտարալեզու դպրոցներ   

    Լեզվակռիվը սկսվեց 

    http://lezvakriv.blogspot.com/

    Լեզվի մանիֆեստ կամ անասունների ազգ Մաս Ա

    եւ Մաս Բ

    Advertisements
     
  • ustahrant 12:43 am on 2010/05/03 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , Նաիրիթ, , , աշխատանք, աշխատավոր, , , մայիս մեկ, , Էրնստ Յունգեր, ուստա, Լեզու, տեխնիկա   

    Աշխատանքի օրվա կապակցությամբ 

    Ա. Աշխատանքը նորից պետք է դառնա հիմնարար արժեք ետարդիական եւ խաղային եւ կառնավալային ռազմավարություններից հետո:

    Բ. Ստեղծագործողականության ռոմանտիկայով տառապող մտավորականի փոխարեն պետք է գա մտավոր արտադրողականության ռիթմով եւ աշխատանքի կազմակերպման տեխնոլոգիայով մտահոգված մտքի բանվորը: (More …)

     
    • Gayane 8:52 ա. on 2010/05/03 Permalink | Պատասխանել

      Արդիացված մեկնաբանություն,ամբողջովին համամիտ եմ:

    • ustahrant 11:58 ե. on 2010/05/03 Permalink | Պատասխանել

      Պատասխան Արման Գրիգորյանին:
      «Աշխատանքը պետք է վերանա: Աշխատանքը շահագործման խորհրդանիշն է»:

      Եթե խոսքը պրոլետարի մասին է, այո՛: Բայց այստեղ խոսքը աշխատանքի մասին է, որը ստեղծում է ավարտուն արդյունք: Նա չի «աշխատվում» ուրիշի համար, այլ ինքն իր համար է: Այլապես չէի կոչի դա բանական աշխատանք:

      «Ում են պատկանում այդ “մտավոր արտադրողականության ռիթմով եւ աշխատանքի… Ավելին… կազմակերպման տեխնոլոգիայով մտահոգված աշխատավորի” աշխատանքային գործիքները»

      Բնականաբար գործքիները պատկանում են «նոր արհեստավորին»: Եթե ինդուստրիալիզմի այգաբացին արհեստավորը ստիպված էր ծախել իր աշխատանքային ժամանակը դրամագլխի տիրոջը` չունենալով մրցունակ աշխատանքային գործիքներ, ապա այսօր ստեղծվում է «նոր արհեստավորի» հնարավորություն շնորհիվ համակարգչի եւ համացանցի: Ես վերցնում եմ իմ օրինակը, որը եզակի չէ: Իմ աշխատանքային գործքիները պատկանում են ինձ, ինչպես եւ իմ աշխատանքային ժամանակը: Ես հնարավորություն ունեմ պատրաստել պրոդուկտ, որը կարող եմ ե՛ւ վաճառել շահագրգիռ գնողին, ե՛ւ անվճար տրամադրել մարդկանց:

      «Կրթությունը և նոր տեխնոլոգիաները կազատեն մարդուն “Աշխատանքի Կուռքից”»

      Կրթությունն ինքը աշխատանք է: Եթե ես զբաղված եմ ինքնակրթությամբ` իմ հետարքրքությունից կամ շահերից ելնելով, ես դա կոչում եմ աշխատանք: Խոսքը նրա մաիսն է, որ դասական քրմական մտավորականը ենթադրում է, որ իրեն պետք չէ ո՛չ կրթություն, ո՛չ էլ տեխնոլոգիա, քանի որ ինքն ուղիղ կապի մեջ է վերեւների հետ:

      «Գործարանային արտադրական ցեխերում արհեստավորներին կփոխարինեն “Մտածող Մեքենաները”»

      Մեքենաները չեն կարող փոխարինել իմ աշխատանքը: Նրանք կարող են ազատել իմ ժամանակը ավելորդ մեխանիկական տարրերից: Միգուցե մի օր մեքենան կարողանա իմ փոխարեն նաեւ հոդված գրել կամ լեզու սովորել: Ինքը դա հիմա էլ մասամբ անում է, բայց բուն բանական գործըթնացը ես կնախընտրեմ պահել ինձ: Դա է իմ աշխատանքը:

      «Ամեն մարդ ինքը կտնօրինի իր ազատ ժամանակը»
      Բնականաբար: Բայց ի՞նչն է խանգարում մարդուն իր ազատ ժամանակը պլանավորել կամ ստեղծել իր անձնական արտադրական պլանը, եթե նա ազատ մարդ է:

      «Բույսերի, կենդանիների, մարդկանց և մեքենաների մեջ արհեստականորեն սարքված հիերարխիան կվերանա»:

      Մեքենաների մասին չգիտեմ (չեմ մտածել, չնայած դուրս գալիս է), բայց բույսերի, կենդանիների եւ մարդկանց միջեւ հեիրարխիայի վերացումը, այն քիչ մտքերից է, որը ես չեմ վերանայել այն պահից, երբ 17 տարեկանումս այն իմ մոտ ծնվեց: Մարդու ազատումը բնական ցիկլի կապանքներից տեխնիկայի (լայն եւ նախնական իմաստով` արհեստ, աշխատանք, գործիք, գիտություն) միջոցով ինքնանպատակ չէ: Մարդը ազատում է նաեւ բնությունը: Ի դեմ մարդուն բնույթւոն ինքն է ազատագրվում:

      «Աշխատանքի սկզբունքը հավասարապես ժխտում է ավանդական ռոմանտիկ հայրենասիրության եւ ավանդական ռոմանտիկ լիբերալիզմի հիմքերը:
      “Աշխատանքի Կուռքը” արդարացնում է ապրելու ընդացքում հաճույք ստանալուց զրկված մարդկանց գոյությունը, երբ աշխատանքային գործիքների տերերը վայելում են կյանքը»

      Իմ համար կյանք վայելելը իմ սիրված եւ նախընտրած գործերով զբաղվելն է: Ես դա կոչում եմ աշխատանք: Դա ազատ աշխատանք է, կամ ձգտում է լինել այդպիսին, քանի որ ինձ ոչոք չի աշխատեցնում: Աշխատանքային գործիքներն իմն են:

      «Բոլոր մարդիկ, նույնիսկ երեխաները սովորություն ունեն մտածելու և ամեն մարդ ինքն է ընտրում իր կյանքի նպատակը»

      Եվ ի՞նչ: Արդյոք դրանից բխում է, որ «նոր արհեստավորը» չի կարող այլ մարդկանց, «եւ նույնսիկ երեխաների» նման ինքն ընտրել ի՛ր նպատակը:

      «Մշակութային հեղափոխության նպատակն է մարդուն ազատել ստիպողական աշխատանքի որևէ անհրաժեշտությունից»

      Դրանից էլ սկսեիր: Ո՞րտեղ է է այստեղ խոսք գնում ստիպողական աշխատանքի մասին:

  • ustahrant 12:21 am on 2010/04/28 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , , , , , Լեզու,   

    Օտարալեզու դպրոցի այլընտրանքները 

    ustahrant.wordpress.com -ի Էքսկլյուզիվ (https://ustahrant.wordpress.com/2010/04/26/exclusive/)

    Ի՞նչ կարելի էր անել, եթե նպատակն իրոք լիներ Հայաստանը աշխարհին ինտեգրելը եւ քաղաքակրթությանը հաղորդակից դարձնելը: Մի նպատակ, որին անձամբ ես երկու ձեռքով եւ երկու ոտքով կողմ եմ: (More …)

     
    • ani 1:04 ե. on 2010/05/01 Permalink | Պատասխանել

      Հիանալի է…

    • ustahrant 7:28 ե. on 2010/05/01 Permalink | Պատասխանել

      Մերսի:)

    • Robin Hood 12:38 ա. on 2010/05/18 Permalink | Պատասխանել

      Հրանտ ջան, հետաքրքիր առաջարկներ էին, բայց անիրատեսական: Ուրեմն առաջինի պարագայում, դուք ցանկանում եք երեխաներին, որոնք առանց այդ էլ ծանրաբեռնված են այլ առարկաներով, ծանրաբեռնել ավել առարկաներով, որոնք են գրաբարի, արևմտյան հայերենի և բարբառների մասին պատկերացում կազմելը? Հետաքրքիր է այդ որ առարկաների դասաժամերի հաշվին եք ցանկանում դա մտցնել? Այ այսպես, գալիս են, հետաքրքիր առաջարկներ անում, ոմանք լսում, կրկին սղագրում կրթական ծրագիրը, կոնսպեկտավորված գրքեր գրում, որից միայն կրթության որակն է տուժում: Մյուս տարբերակի պարագայում էլ, այսինքն երեխաները փաստացի ոչ մի լեզվի չտիրապետեն: Այսինքն դուք առաջարկում եք հայերենին լավ տիրապետելու հետ մեկտեղ սովորել լավ անգլերեն, ռուսերեն, մեկ հատ էլ արևմտյան լեզու և մեկ տարածաշրջանային: Փաստորեն ոչ մի լեզվի նորմալ չտիրապետեն էլի:
      Ինչպես երևի նկատեցիք ես հետևում եմ այս թեմայի զարգացումներին և ամեն տեղ նկատում եմ “գավառական մտածելակերպ” արտահայտությունը: Նախ կարծում եմ դուք ցուցաբերում եք անհանդուրժողական վերաբերմունք գավառների բնակչության հանդեպ, քանզի ընտրել եք ձեր միտքը պարզորոշ արտահայտելու այդ ուղին: Երկրորդը, ինչ ի նկատի ունեք անընդհատ դա կրկնելով? Կարծում եմ “գավառականության” լավ օրինակ է նաև անհանդուրժողականությունը “գավառականների” նկատմամբ , այնպես որ ” Մի դատիր, որ չդատվես”: Թողեք կրթության հարցը գիտակներին, դուք դրա մասնագետը չեք, և ավելին շատ հեռու եք կրթության հարցերից:

    • ustahrant 11:46 ե. on 2010/05/18 Permalink | Պատասխանել

      Ռոբին Հուդ ջան
      Կետ 1. Արեւմտահայերեն եւ բարբառների համակարգ: Հայերենի բարբառների համակարգի մասին, ինչպես նաեւ արեւմատահայերեն գրականի արեւելահայ գրականից հիմնական տարբերությունների մասին պատեկրացուըմ տալու համար շատ քիչ ժամանակ է պահանջվում: Չեմ կարող, իհարկե ստույգ ասել, բայց յուրաքանչյուրի համար մոտավորապես մի 5 դասը լրիվ բավական է: Բարբառների համակարգից պատկերացում կազմել նշանակում է իմանալ քանի տիպի են դրանք լինում, ի՛մչ աշխարհագրական բաշխվածություն ունեն, ինչով է տարբերվում բարբառը խոսվածքից: Վերջ: Եթե մի օր զբաղվածությունս պակասի,, պատսրաստ եմ նույնիսկ դասի պլան կազմել, ու դուք էլ կհամոզվեք թե ինչ քիչ ինֆորմացիայի մասին է խոսքը: Փոխարենը շահում ենք այն, որ մարդիկ սկսում են հասկանալ ի՛նչ ասել է բարբառ, ինչու բարբառները պետք չէ արհամարել, եւ ինչու պետք չէ շփոթել բարբառը, խոսակցականը, սլենգը: Նոր առարկա պետք չէ: Հայերենի համար նախետասված մի քանի դասաժամը լրիվ բավական է:
      1.1. Արեւմտահայերեն: Այստեղ նույնպես նոր առարկա պետք չէ: Բավական է բացատրել հնչյունական եւ մի քանի հիմնական քերականական տարբերությունները: Այս դեպքումմ էլ քիչ ջանքով շահում ենք ահագին բան: Խելոք մարդ էք, մտածե՛ք, երախենրն այսպես թե այնպես անցնում են արեւմտահայ գրականության նմուշներ, որոնք շատ կարեւոր են մեր գրականության համար` Վարուժան, Սիամանտո, Մեծարենց, Զոհրաբ, իսկ իրականում է՛լ ավելի շատ անունների պետք է ծանոթ լինեն: Ես հաճախ եմ լսել բողքենր, թե կարդում ենք չենք հասկանում: Արդյոք, Մեծարենցի պես բանաստեղխին աբելի հասկանալի դարձնելը այն նպատակը չէ, հանուն որի կարելի է մի քանի դաս հատկացնել արեւմտահայերենին: Խոսքը, չինարենի մասին չէ, ախր: Առանց այդ էլ գրաբարայան ժառանգության մի զագլի մասն անհասանելի է, արեւմտահայերենն էլ կիսահասանելի է: Ինչու ենք արհեստական նեղացնում մեր մտահորիզոնը` արդյո՛ք այդքան շատ ունենք:
      Կարծում եմ այս մի կետում գոնե պետք է համաձայնվեք:

    • ustahrant 11:53 ե. on 2010/05/18 Permalink | Պատասխանել

      Կետ 2 Գրաբար:
      Այստեղ ես պատրաստ չեմ որեւէ կոմպրոմիսի: Տեսե՛ք ինչ է ստացվում: Հենց ձեր մեջ, չնայած կրթված մարդու տպավորություն եք գործում, խոսում է մի տեսակ արհամարական վերաբերմունքը գրաբարի նկատմամբ: Յանի, գրաբարն ինչ ա, էդ հնությունը, որ մի բան էլ մեր երախաներին ծանրաբեռնենք: Գրաբարը որեւէ առարկայից որ այսօր դասավանդվում է դպրոներում պակաս չէ: Հարցն այն մեծ ժառանգությունն է, որի մի զգալի մասը չթարգմանված է մնում աշխարհաբար: Մի մասն էլ, ինչպես Նարեկացու Մատյանը ուղղակի անթարգմանելի է առանց էական կորուստների: Կասեք, Նարեկացի քչերն են կարդալու: Գուցե, բայց բայց կարդում են առհասարակ քչերը, դա չի նշանակում, որ դպչրոցում գրականություն պետք չէ դասավանդել: Առանց գրաբարի հայերնի իմացությունը թերի է: Մենք ունենք լեզվի զրագցամնա խնդիր, իսկ գրաբարը բազմաթիվ պատրաստի ձեւեր է տալիս: Ի վերջո գրական աշխարհաբարն այդպես էլ ստեղծվել է` բարբառը գրաբարացնելով: Մեր երախաները ավելի ծանրաբեռնված չեն քան չինացի, ճապոնացի, հույն եւ իտալացի երեխաները, որոնք անցնում են իրենց հին գրական լեզուները դպրոցում: Գրաբարի մասին կարող եմ շատ խոսալ, սա իմ конек-ն է, եւ այստեղ, ինչեպս ասացի նահանջելու տեղ չկա:

    • ustahrant 12:00 ա. on 2010/05/19 Permalink | Պատասխանել

      Կետ 3. Օտար լեզուներ: Այստեղ կարող եմ, եթե ոչ համաձայնվել, ապա ընդունել, որ կա տեխնիկական խնդիր: Բայց մյուս կողմից, եթե իրոք ուզում են սերունդ ունենալ, որը աշխարհին բաց կլինի, այլ ոչ թե կվախենա մրցակցությունից, պետք է ինչ որ լուծումներ մտածենք: Ամեն դեպքում ես շատ եմ կարեւորում առնվազն տարածաշրջանային լեզուների խնդիրը: Դժվար է անտեսել նաեւ գերմաներենի ու ֆրանսերենի նման լեզուների կարեւորթյունը: Կա ի վերջո մասնավոր դպրոցների փորձը, ուր հիմա էլ երեխաները անցնում են մի քանի լեզուներ: Ինչու այդ փորձը չփորձել կիրառել առհասարակ հանրակրթական դպրոցներում: Կա՛մ, եթե խոսքը գնում է էլիտար դպրոցների մասին, ապա Եվրոպայոի էլիտար դպրոցներից շատերում այսօր էլ անցնում են դասական լեզուներ` լատիներեն, հունարեն, որոնց իմացութունը չափազանց կարեւոր է քաղաքակրթությայն ճանաչման առումով: Այդ դեպքում, ինչո՞ւ չի կարելի, որ մենք էլ օատարալեզու 2 տոկոս դպրոց բացելու փոխարեն, կամ լա՛վ, ձեր խաթր, դրան զուգահեռ` բացենք 12 տոկոս հաալեզու էլիտար դպրոցներ, ուր կդասավանդվեն հավելայլ լեզուներ:

    • ustahrant 12:09 ա. on 2010/05/19 Permalink | Պատասխանել

      Կետ 4. Կրթության հարցը գիտակներին թողնելու առումով: Ճիշտն ասած, այսպիսի փաստարկումը ինձ բացարձակ չի համոզում: Նախ` մենք գոնե համաձայն Սահմանադրության ժողովրդավարական երկիր ենք: Հետեւաբար հասաակության առանձին անդամներ, եւ խմբեր իրավունք ունեն հանդես գան առաջարկներով եւ նախաձեռնություներով: Այլ հարց է, որ կոնկրետ ոլորտի պատասխանատուներն ու փորձագետները կարող են դրանք այս կամ այն ակերպ գնահատել:
      Երկորդ` կրթության գիտակ ասածը մի քիչ անորոշ հասկացություն է: Աշոտյանն էլ մասնագիտությամբ բժիշկ է, բայց դա չի նշանակում, որ նա չի կարող լինել կրթության նախարար: Նախորդ նախարարն էլ` Սպարտակը, պատմաբան էր: Ես էլ եմ պատմաբան: Դա, օրինակ, նշանակում է, որ ես անեւ որպես մասնագետ կարող եմ հանդես գալ, նաեւ պատմության դասավանդման հետ կապված խնդիրենրի առնչությամբ: Քանի որ լեզվագիտությունն էլ իմ նախասիրությունների ցանկում է, ապա այստեղ եւս ազատ եմ ինձ զգում հանդես գալ առաջարկություններով: Օրինակ, ֆիզիկայից, մի քիչ կդժվարանայի:)
      ԻՐականում, կարծում եմ, կա այպպսի պահ: Հասարակությունից կարող են գալ նախաձեռնություններ եւ հարցադրումներ, դրանք կարող են ձեւակերպվել նաեւ մասնագետների կողմից, իսկ կրթության ոլորտի նեղ մասնագետների գործն էլ դրանց տեխնոլոգիան է: Ենթադրենք, մասնագետն ասում է, գիտեք, կա խնդիր` գրաբարը պետք է լինի դպրոցում: Որոշում ընդունողը քննարկում է այս հարցը, եւ համաձայնվում է կամ ո՛չ: Համաձայնվելու դեպքում էլ հանձնարարում է արդեն տեխնոլոգիայի առումով քննարկում: Կարծում եմ, սա շատ ավելի իրատեսական մոտեցում է, քան հղում անել միայն գիտակներին:
      Էլ, չեմ ասում, որ ես առհասարակ սկեպտիկ եմ ցանկացած ոլորտի հայ փորձագետների առումով (պատմաբաններս, այդ թվում ես` բացառություն չենք):

  • ustahrant 1:19 pm on 2010/02/03 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , Ռուսաստան, ազատություն, , , , մալոլետկա, , Լեզու, ,   

    Կրասնոդարի մալոլետկաները, օրվա գիշերային ժամերը, ԿՀՎ-ն և հոգեխանգարմունքը 

    Ինչպես հիշում եք, 2008-ի մարտին մեր Գլխավոր դատախազության ներկայացուցիչները պնդում էին, որ փորձագիտական կարծիք կա, թե Ազատություն, Հայրենիք, Հաղթանակ կարգախոսները նյարդալեզվաբանական զենք են հանդիսանում, ինչը կոդավորում է մարդկանց վարկը: Իհարկե բոլորս այն ժամանակ բոլ-բոլ զվարճացանք հերթական (թեև աննախադեպ նույնիսկ հայկական պայմաններում) բլթոցի վրա: Անկեղծ ասած՝ այն ժամանակ էլ մոտս կասկած ընկավ, որ սա ոչ այնքան տեղական արտադրանք է, քանի որ ամեն դեպքում, ինչքան էլ որևէ հայ անձամբ ապուշ լինի, բայց հայրենիք, ազատություն և հաղթանակ բառերի համադրությունը հազիվ թե նրա մոտ ասոցիացվի ինչ-որ բացասական բանի հետ: Այստեղ հատուկ մտածողության տիպ է պետք, որը նախ պետք է տառապի պարտվածի հոգեբանական բարդույթով, երկրորդը պետք է իր պարտությունը կապի ազգային և ազատական գաղափարների հետ: Ես այն ժամանակ ենթադրեցի, որ այս հայտարարության հետքը Ռուսաստանից է գալիս (More …)

     
  • ustahrant 11:04 pm on 2009/11/30 Permalink | Պատասխանել
    Tags: Հայդեգեր, Հերակլիտ, , , Լեզու   

    Das Sein des Daseins besagt: Argistinini bauśini alusinini alsuisini. 

    Ինչի՞ց կարող էին իրար հետ զրուցել Արգիշտի արքան եւ Մարթին Հայդեգերը: (More …)

     
  • ustahrant 9:29 pm on 2009/11/20 Permalink | Պատասխանել
    Tags: Քոչարյան, , , , Իշուկներ եւ շշուկներ, Լեզու, ,   

    Արջուկը, Արշակ Բ-ն, Մեդվեդևը, Ժ.Ժ. Ռուսոն, Քոչարյանը և բազում այլք 

    Լավ էր, մոռացել էի Քոչարյանի գոյության մասին: (More …)

     
  • ustahrant 1:49 am on 2009/11/10 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , , , Լեզու   

    Օպա՜, օպա՜, Ամերիկա, Եվրոպա (օրվա ապուշությունը) 

    “Աշոտ Նավասարդյանը ժողովրդավարության մասին խոսելիս նշել էր, որ դա միջոց է մեր ազգային պետական ծրագրերն ու նպատակներն իրականացնելու համար, եւ մենք գիտենք, թե ժողովրդավարություն ներմուծողներն ովքեր են, ինչ ծրագրեր են հետապնդում: Եթե այս առումով նայենք, ապա նույն Ֆրանսիայում կամ ԱՄՆ-ում պարբերաբար նման ընդհարումներ են լինում, եւ ոչ թե տասը զոհ է լինում, այլ` լինում են հարյուրավոր զոհեր: Սակայն որեւէ գերտերության չեն մեղադրում, այդ դեպքերը նրանց իշխանության դիրքերի խաթարման պատճառ չեն հանդիսանում:”

    Մտքի թռիչքն անուրանալի է: Ուշադրություն դարձրեք, հետեւյալ “տրամաբանական կապի” վրա` “ժողովրդավարությունը դա միջոց է ազգային պետական ծրագրերին հասնելու համար” եւ անմիջապես հետո` “գիտենք, թե ժողովրդավարության ներմուծողներն ովքեր են”: ԱյսինքնՍ, չհասկացանք, ապեր, հԸմի միջոց ա լավ բանին հասնելու, թե՞ փիս բան ա, որ վատ մարդիկ են ներմուծում: Ֆրանսիայի ու Ամերիկայի մոմենտը` նո քոմենթս:

    Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

     
    • գայանե 12:20 ա. on 2009/11/11 Permalink | Պատասխանել

      Ես մի ժամանակ սոցիոլոգիական գրականության ռուսերեն թարգմանությունների սյուռեր էի հավաքում… ասենք антецеденты консеквентов… Առաջարկում եմ հայկական նման մտքերի հանրագիտարան հավաքել… դա կհեշտացնի հետազոտողների գործը: Հրանտ ջան, դու հայրենանվեր գործ ես անում:

  • ustahrant 12:12 am on 2009/11/09 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , Լեզու   

    Երկու լեզու` երկու կեղծիք 

    Նայեցի բլոգիս գրածները, եւ նկատեցի երկու նյութերի հակադրություն-կապը: https://ustahrant.wordpress.com/2009/11/06/lezvimahy/ եւ https://ustahrant.wordpress.com/2009/11/06/ha-eli/ :

    (More …)

     
  • ustahrant 11:50 pm on 2009/11/08 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , , , , , , Լեզու   

    Օրվա ապուշությունը 

    “ՀՀ ոստիկանության քրեական հետախուզության գլխավոր վարչության 03.11.2009 թ. թիվ 3/3-3671 գրության համաձայն, Ն. Փաշինյանը 26.02. 2008 թ. մինչեւ 07.07.2009 թ. գտնվել է հետախուզման մեջ եւ հետախուզման մեջ գտնվելու ժամանակահատվածում Հայաստանի Հանրապետությունում չի բնակվել

    “Համաձայն փաստաթղթի, պետական մարմինները պնդում են, որ Նիկոլ Փաշինյանը 2008-ի փետրվարի 26-ից Հայաստանում չի բնակվել: Հարց է առաջանում. այդ դեպքում ինչպե՞ս են նրան մեղադրում 2008 թ. մարտի 1-ին իբր թե զանգվածային անկարգություններ կազմակերպելու մեջ: Գրությունից ստացվում է նաեւ, որ Նիկոլ Փաշինյանը մինչեւ այս տարվա հուլիսի 7-ը Հայաստանում չի եղել: Հետաքրքիր է, թե ո՞վ է եղել 2009 թ. հուլիսի 1-ին ՀՀ գլխավոր դատախազություն ներկայացած Նիկոլ Փաշինյանը:”

    Կա սահման ամեն ինչին, բայց միայն ոչ Հայաստանի “օրգանների” բացառիկ տխմարությանը:

    Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

     
    • hamo 9:02 ե. on 2009/11/22 Permalink | Պատասխանել

      ընդհանրապես մի զարմացեք էս հայաստանի ներքին օրգանները կարան տեղեկանք տան որ մարդը չի էլ ծնվել

  • ustahrant 1:04 am on 2009/11/06 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , Լեզու   

    Օրվա ապուշությունը 

    «Եթե դուք ուզում եք, մտադրություն ունեք, որ ով ինչպես ուզենա, ժամը տասից հետո աղմուկ-աղաղակներ անի, կամ չգիտես, չեմ պատկերացնում, ձեր պատկերացմամբ հասարակական կարգը խանգարելը, եւ մենք պետք է ձեռնպահ մնանք, որովհետեւ կարող է նմանատիպ հարցադրումներ լինեն, ես ձեզ վստահեցնում եմ, որ դա այդպես չէ»

    Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

     
  • ustahrant 11:22 pm on 2009/06/08 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , , Լեզու   

    Արեւմուտք թե՞ Արեւելք 

    Նախորդ հոդվածիս միտքը անավարտ մնաց: Ի հեճուկս նորահայտ հայ «իսլամիստների» միջավայրում տիրող մտավոր քաոսի եւ անկարգապահության, պետք է վերջապես ընդունել գրեթե անվիճելին` հայկական մշակույթը իր ողջ ուրույնությամբ հանդերձ պատկանում է արեւմտյան կամ եվրոպական մշակութային մեծ ընտանիքին: (More …)

     
  • ustahrant 2:22 pm on 2008/11/29 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , , , , Լեզու   

    ՍԻՐՈ ԱՇՈՒՆԸ 

    «Սենց ուրեմն տենց մենք էլի դե գնում գնում էինք եւ հանկարծ դե բանը ոնց է՞ր գմփ եւ ոչինչ ոչինչ իսկ հետո բանը մի քիչ ու ավելի լավ ու լրիվ ու հիմա տեսնում ե՞ք»

    (More …)

     
    • hamo 9:15 ա. on 2009/11/11 Permalink | Պատասխանել

      սամվել նիկոյան գալուստ ահակյան/ դրանք սորտեր են որ ամեն պատմական ժամանակ ծնվում են /30 արծաթանոցներ/

  • ustahrant 3:08 pm on 2008/05/24 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , Արման Մարտիրոսյան, , Լեզու   

    Ինչո՞ւ Կարլսընը չի վերադառնում 

    “Ինքնագիր” ամսագրի երկրորդ համարում տպագրվել էր երիտասարդ երաժիշտ Արման Մարտիրոսյանի “Մերի” բանաստեղծությունը։ Այն առանձնապես ուշադրության չարժանացավ (More …)

     
  • ustahrant 2:57 pm on 2008/05/17 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , , , , Լեզու, Լեւոն Շանթ   

    Լեւոն Շանթ. իշխանական հետաքննություննը 

    “Հին Աստվածներ”-ին հետեւած Լեւոն Շանթի պիեսներում (“Կայսր”, “Շղթայվածը”, “Ինկած բերդի իշխանուհին”, “Օշին պայլ”) մեր գրականության մեջ, թերեւս եզակի կերպով տրված են քաղաքական իրավիճակների տիպական մի քանի մոդելներ, ինչպես նաեւ բացահայտված է իշխանության այսպես ասած մեխանիկան՝ ընդհուպ մինչեւ իշխանության գոյաբանությունը։ (More …)

     
  • ustahrant 1:12 am on 2008/05/04 Permalink | Պատասխանել
    Tags: Գրականություն, , Լեզու, սոցիալիզմ   

    Ակսել Բակունց. գիրը եւ մահը 

    Ի՞նչ կապ կարող է լինել գրի եւ մահվան միջեւ։ (More …)

     
c
Compose new post
j
Next post/Next comment
k
Previous post/Previous comment
r
Պատասխանել
e
Խմբագրել
o
Show/Hide comments
t
Go to top
l
Go to login
h
Show/Hide help
shift + esc
Չեղարկել