Tagged: մշակույթ Toggle Comment Threads | Ստեղնաշարի կարճատներ

  • ustahrant 12:43 am on 2010/05/03 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , Նաիրիթ, , , աշխատանք, աշխատավոր, , , մայիս մեկ, մշակույթ, Էրնստ Յունգեր, ուստա, , տեխնիկա   

    Աշխատանքի օրվա կապակցությամբ 

    Ա. Աշխատանքը նորից պետք է դառնա հիմնարար արժեք ետարդիական եւ խաղային եւ կառնավալային ռազմավարություններից հետո:

    Բ. Ստեղծագործողականության ռոմանտիկայով տառապող մտավորականի փոխարեն պետք է գա մտավոր արտադրողականության ռիթմով եւ աշխատանքի կազմակերպման տեխնոլոգիայով մտահոգված մտքի բանվորը: (More …)

    Advertisements
     
    • Gayane 8:52 ա. on 2010/05/03 Permalink | Պատասխանել

      Արդիացված մեկնաբանություն,ամբողջովին համամիտ եմ:

    • ustahrant 11:58 ե. on 2010/05/03 Permalink | Պատասխանել

      Պատասխան Արման Գրիգորյանին:
      «Աշխատանքը պետք է վերանա: Աշխատանքը շահագործման խորհրդանիշն է»:

      Եթե խոսքը պրոլետարի մասին է, այո՛: Բայց այստեղ խոսքը աշխատանքի մասին է, որը ստեղծում է ավարտուն արդյունք: Նա չի «աշխատվում» ուրիշի համար, այլ ինքն իր համար է: Այլապես չէի կոչի դա բանական աշխատանք:

      «Ում են պատկանում այդ “մտավոր արտադրողականության ռիթմով եւ աշխատանքի… Ավելին… կազմակերպման տեխնոլոգիայով մտահոգված աշխատավորի” աշխատանքային գործիքները»

      Բնականաբար գործքիները պատկանում են «նոր արհեստավորին»: Եթե ինդուստրիալիզմի այգաբացին արհեստավորը ստիպված էր ծախել իր աշխատանքային ժամանակը դրամագլխի տիրոջը` չունենալով մրցունակ աշխատանքային գործիքներ, ապա այսօր ստեղծվում է «նոր արհեստավորի» հնարավորություն շնորհիվ համակարգչի եւ համացանցի: Ես վերցնում եմ իմ օրինակը, որը եզակի չէ: Իմ աշխատանքային գործքիները պատկանում են ինձ, ինչպես եւ իմ աշխատանքային ժամանակը: Ես հնարավորություն ունեմ պատրաստել պրոդուկտ, որը կարող եմ ե՛ւ վաճառել շահագրգիռ գնողին, ե՛ւ անվճար տրամադրել մարդկանց:

      «Կրթությունը և նոր տեխնոլոգիաները կազատեն մարդուն “Աշխատանքի Կուռքից”»

      Կրթությունն ինքը աշխատանք է: Եթե ես զբաղված եմ ինքնակրթությամբ` իմ հետարքրքությունից կամ շահերից ելնելով, ես դա կոչում եմ աշխատանք: Խոսքը նրա մաիսն է, որ դասական քրմական մտավորականը ենթադրում է, որ իրեն պետք չէ ո՛չ կրթություն, ո՛չ էլ տեխնոլոգիա, քանի որ ինքն ուղիղ կապի մեջ է վերեւների հետ:

      «Գործարանային արտադրական ցեխերում արհեստավորներին կփոխարինեն “Մտածող Մեքենաները”»

      Մեքենաները չեն կարող փոխարինել իմ աշխատանքը: Նրանք կարող են ազատել իմ ժամանակը ավելորդ մեխանիկական տարրերից: Միգուցե մի օր մեքենան կարողանա իմ փոխարեն նաեւ հոդված գրել կամ լեզու սովորել: Ինքը դա հիմա էլ մասամբ անում է, բայց բուն բանական գործըթնացը ես կնախընտրեմ պահել ինձ: Դա է իմ աշխատանքը:

      «Ամեն մարդ ինքը կտնօրինի իր ազատ ժամանակը»
      Բնականաբար: Բայց ի՞նչն է խանգարում մարդուն իր ազատ ժամանակը պլանավորել կամ ստեղծել իր անձնական արտադրական պլանը, եթե նա ազատ մարդ է:

      «Բույսերի, կենդանիների, մարդկանց և մեքենաների մեջ արհեստականորեն սարքված հիերարխիան կվերանա»:

      Մեքենաների մասին չգիտեմ (չեմ մտածել, չնայած դուրս գալիս է), բայց բույսերի, կենդանիների եւ մարդկանց միջեւ հեիրարխիայի վերացումը, այն քիչ մտքերից է, որը ես չեմ վերանայել այն պահից, երբ 17 տարեկանումս այն իմ մոտ ծնվեց: Մարդու ազատումը բնական ցիկլի կապանքներից տեխնիկայի (լայն եւ նախնական իմաստով` արհեստ, աշխատանք, գործիք, գիտություն) միջոցով ինքնանպատակ չէ: Մարդը ազատում է նաեւ բնությունը: Ի դեմ մարդուն բնույթւոն ինքն է ազատագրվում:

      «Աշխատանքի սկզբունքը հավասարապես ժխտում է ավանդական ռոմանտիկ հայրենասիրության եւ ավանդական ռոմանտիկ լիբերալիզմի հիմքերը:
      “Աշխատանքի Կուռքը” արդարացնում է ապրելու ընդացքում հաճույք ստանալուց զրկված մարդկանց գոյությունը, երբ աշխատանքային գործիքների տերերը վայելում են կյանքը»

      Իմ համար կյանք վայելելը իմ սիրված եւ նախընտրած գործերով զբաղվելն է: Ես դա կոչում եմ աշխատանք: Դա ազատ աշխատանք է, կամ ձգտում է լինել այդպիսին, քանի որ ինձ ոչոք չի աշխատեցնում: Աշխատանքային գործիքներն իմն են:

      «Բոլոր մարդիկ, նույնիսկ երեխաները սովորություն ունեն մտածելու և ամեն մարդ ինքն է ընտրում իր կյանքի նպատակը»

      Եվ ի՞նչ: Արդյոք դրանից բխում է, որ «նոր արհեստավորը» չի կարող այլ մարդկանց, «եւ նույնսիկ երեխաների» նման ինքն ընտրել ի՛ր նպատակը:

      «Մշակութային հեղափոխության նպատակն է մարդուն ազատել ստիպողական աշխատանքի որևէ անհրաժեշտությունից»

      Դրանից էլ սկսեիր: Ո՞րտեղ է է այստեղ խոսք գնում ստիպողական աշխատանքի մասին:

  • ustahrant 11:41 pm on 2010/04/29 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , գլոբալիզացիա, , կոսմոպոլիտիզմ, , , մշակույթ, , ,   

    Ինչո՞ւ են հայերը վախենում գլոբալացումից 

    ustahrant.wordpress.com -ի Էքսկլյուզիվ (https://ustahrant.wordpress.com/2010/04/26/exclusive/)

    Ինձ թվում է նրանից է, որ հայերը հայ չեն, այլ «ռուս» են:

    Ինչո՞ւ եմ էդպես կարծում:

    Եթե պատմականորեն ենք նայում, ապա նախկին դարերի մշակութային համաշխարհայնացման բոլոր միտումներից հայերը հիմնականում շահել են, եթե չասենք ավելին (More …)

     
    • Hovhannes 3:47 ա. on 2010/04/30 Permalink | Պատասխանել

      excellent points!

    • aklambosti 6:37 ա. on 2010/04/30 Permalink | Պատասխանել

      Լավն են փոսթերդ ))))

    • ustahrant 9:48 ա. on 2010/04/30 Permalink | Պատասխանել

      Մերսիներ:)

    • Մարիա Լազարևա 9:45 ե. on 2011/12/22 Permalink | Պատասխանել

      Պատմության ընթացքում տեղի ունեցած գլոբալիզացիայի օրինակները դիպուկ եք առանձնացրել: Սակայն այդքան էլ համամիտ չեմ այն մտքի հետ, որ մենք` հայերս, պետք է ընդունենք գլոբալիզացիան այդպես գրկաբաց: Երանի միայն լավ բան սովորելով լիներ համաշխարհայնացման գործընթացը: Ցավն այն է, որ լավը վատից, թացը չորից լավ չենք տարբերում, ինչի արդյունքում կյուրացնենք այնպիսի եվրոպական արժեքներ, որոնք դեմ են, վտանգավոր են մեր ինքնության համար: Դուք նման նախադասություն եք գրել. “Այն ինքնությունը, որը դարերի ընացքում ունեինք, ինչպես տեսանք համաշխարհայնացումների արդյունք էր”: Համաձայն չեմ, որ մեր ինքնությունը այդպես միջմշակութային շփումների, համաշխարհայնացման արդյունք է: Ճիշտ է, փոխազդեցությունները միշտ էլ իրենց գործն արել են, ազդել են մեր ազգային նկարագրի վրա, սակայն փոխազդեցություններին ու գլոբալիզացիային նման մեծ դեր տալն ու սեփական ազգային ինքնությունը նսեմացնելը նույնիսկ կոսմոպոլիտության չի տանի:

  • ustahrant 11:22 pm on 2009/06/08 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , մշակույթ,   

    Արեւմուտք թե՞ Արեւելք 

    Նախորդ հոդվածիս միտքը անավարտ մնաց: Ի հեճուկս նորահայտ հայ «իսլամիստների» միջավայրում տիրող մտավոր քաոսի եւ անկարգապահության, պետք է վերջապես ընդունել գրեթե անվիճելին` հայկական մշակույթը իր ողջ ուրույնությամբ հանդերձ պատկանում է արեւմտյան կամ եվրոպական մշակութային մեծ ընտանիքին: (More …)

     
c
Compose new post
j
Next post/Next comment
k
Previous post/Previous comment
r
Պատասխանել
e
Խմբագրել
o
Show/Hide comments
t
Go to top
l
Go to login
h
Show/Hide help
shift + esc
Չեղարկել