Tagged: սովետականություն Toggle Comment Threads | Ստեղնաշարի կարճատներ

  • ustahrant 12:27 am on 2010/05/17 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , , , , , , , , , , Աշոտյան, , , , , , սովետականություն, օտարալեզու դպրոցներ   

    Լեզվակռիվը սկսվեց 

    http://lezvakriv.blogspot.com/

    Լեզվի մանիֆեստ կամ անասունների ազգ Մաս Ա

    եւ Մաս Բ

    Advertisements
     
  • ustahrant 11:41 pm on 2010/04/29 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , գլոբալիզացիա, , կոսմոպոլիտիզմ, , , , , , սովետականություն   

    Ինչո՞ւ են հայերը վախենում գլոբալացումից 

    ustahrant.wordpress.com -ի Էքսկլյուզիվ (https://ustahrant.wordpress.com/2010/04/26/exclusive/)

    Ինձ թվում է նրանից է, որ հայերը հայ չեն, այլ «ռուս» են:

    Ինչո՞ւ եմ էդպես կարծում:

    Եթե պատմականորեն ենք նայում, ապա նախկին դարերի մշակութային համաշխարհայնացման բոլոր միտումներից հայերը հիմնականում շահել են, եթե չասենք ավելին (More …)

     
    • Hovhannes 3:47 ա. on 2010/04/30 Permalink | Պատասխանել

      excellent points!

    • aklambosti 6:37 ա. on 2010/04/30 Permalink | Պատասխանել

      Լավն են փոսթերդ ))))

    • ustahrant 9:48 ա. on 2010/04/30 Permalink | Պատասխանել

      Մերսիներ:)

    • Մարիա Լազարևա 9:45 ե. on 2011/12/22 Permalink | Պատասխանել

      Պատմության ընթացքում տեղի ունեցած գլոբալիզացիայի օրինակները դիպուկ եք առանձնացրել: Սակայն այդքան էլ համամիտ չեմ այն մտքի հետ, որ մենք` հայերս, պետք է ընդունենք գլոբալիզացիան այդպես գրկաբաց: Երանի միայն լավ բան սովորելով լիներ համաշխարհայնացման գործընթացը: Ցավն այն է, որ լավը վատից, թացը չորից լավ չենք տարբերում, ինչի արդյունքում կյուրացնենք այնպիսի եվրոպական արժեքներ, որոնք դեմ են, վտանգավոր են մեր ինքնության համար: Դուք նման նախադասություն եք գրել. “Այն ինքնությունը, որը դարերի ընացքում ունեինք, ինչպես տեսանք համաշխարհայնացումների արդյունք էր”: Համաձայն չեմ, որ մեր ինքնությունը այդպես միջմշակութային շփումների, համաշխարհայնացման արդյունք է: Ճիշտ է, փոխազդեցությունները միշտ էլ իրենց գործն արել են, ազդել են մեր ազգային նկարագրի վրա, սակայն փոխազդեցություններին ու գլոբալիզացիային նման մեծ դեր տալն ու սեփական ազգային ինքնությունը նսեմացնելը նույնիսկ կոսմոպոլիտության չի տանի:

  • ustahrant 12:21 am on 2010/04/28 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , , , , , , սովետականություն   

    Օտարալեզու դպրոցի այլընտրանքները 

    ustahrant.wordpress.com -ի Էքսկլյուզիվ (https://ustahrant.wordpress.com/2010/04/26/exclusive/)

    Ի՞նչ կարելի էր անել, եթե նպատակն իրոք լիներ Հայաստանը աշխարհին ինտեգրելը եւ քաղաքակրթությանը հաղորդակից դարձնելը: Մի նպատակ, որին անձամբ ես երկու ձեռքով եւ երկու ոտքով կողմ եմ: (More …)

     
    • ani 1:04 ե. on 2010/05/01 Permalink | Պատասխանել

      Հիանալի է…

    • ustahrant 7:28 ե. on 2010/05/01 Permalink | Պատասխանել

      Մերսի:)

    • Robin Hood 12:38 ա. on 2010/05/18 Permalink | Պատասխանել

      Հրանտ ջան, հետաքրքիր առաջարկներ էին, բայց անիրատեսական: Ուրեմն առաջինի պարագայում, դուք ցանկանում եք երեխաներին, որոնք առանց այդ էլ ծանրաբեռնված են այլ առարկաներով, ծանրաբեռնել ավել առարկաներով, որոնք են գրաբարի, արևմտյան հայերենի և բարբառների մասին պատկերացում կազմելը? Հետաքրքիր է այդ որ առարկաների դասաժամերի հաշվին եք ցանկանում դա մտցնել? Այ այսպես, գալիս են, հետաքրքիր առաջարկներ անում, ոմանք լսում, կրկին սղագրում կրթական ծրագիրը, կոնսպեկտավորված գրքեր գրում, որից միայն կրթության որակն է տուժում: Մյուս տարբերակի պարագայում էլ, այսինքն երեխաները փաստացի ոչ մի լեզվի չտիրապետեն: Այսինքն դուք առաջարկում եք հայերենին լավ տիրապետելու հետ մեկտեղ սովորել լավ անգլերեն, ռուսերեն, մեկ հատ էլ արևմտյան լեզու և մեկ տարածաշրջանային: Փաստորեն ոչ մի լեզվի նորմալ չտիրապետեն էլի:
      Ինչպես երևի նկատեցիք ես հետևում եմ այս թեմայի զարգացումներին և ամեն տեղ նկատում եմ “գավառական մտածելակերպ” արտահայտությունը: Նախ կարծում եմ դուք ցուցաբերում եք անհանդուրժողական վերաբերմունք գավառների բնակչության հանդեպ, քանզի ընտրել եք ձեր միտքը պարզորոշ արտահայտելու այդ ուղին: Երկրորդը, ինչ ի նկատի ունեք անընդհատ դա կրկնելով? Կարծում եմ “գավառականության” լավ օրինակ է նաև անհանդուրժողականությունը “գավառականների” նկատմամբ , այնպես որ ” Մի դատիր, որ չդատվես”: Թողեք կրթության հարցը գիտակներին, դուք դրա մասնագետը չեք, և ավելին շատ հեռու եք կրթության հարցերից:

    • ustahrant 11:46 ե. on 2010/05/18 Permalink | Պատասխանել

      Ռոբին Հուդ ջան
      Կետ 1. Արեւմտահայերեն եւ բարբառների համակարգ: Հայերենի բարբառների համակարգի մասին, ինչպես նաեւ արեւմատահայերեն գրականի արեւելահայ գրականից հիմնական տարբերությունների մասին պատեկրացուըմ տալու համար շատ քիչ ժամանակ է պահանջվում: Չեմ կարող, իհարկե ստույգ ասել, բայց յուրաքանչյուրի համար մոտավորապես մի 5 դասը լրիվ բավական է: Բարբառների համակարգից պատկերացում կազմել նշանակում է իմանալ քանի տիպի են դրանք լինում, ի՛մչ աշխարհագրական բաշխվածություն ունեն, ինչով է տարբերվում բարբառը խոսվածքից: Վերջ: Եթե մի օր զբաղվածությունս պակասի,, պատսրաստ եմ նույնիսկ դասի պլան կազմել, ու դուք էլ կհամոզվեք թե ինչ քիչ ինֆորմացիայի մասին է խոսքը: Փոխարենը շահում ենք այն, որ մարդիկ սկսում են հասկանալ ի՛նչ ասել է բարբառ, ինչու բարբառները պետք չէ արհամարել, եւ ինչու պետք չէ շփոթել բարբառը, խոսակցականը, սլենգը: Նոր առարկա պետք չէ: Հայերենի համար նախետասված մի քանի դասաժամը լրիվ բավական է:
      1.1. Արեւմտահայերեն: Այստեղ նույնպես նոր առարկա պետք չէ: Բավական է բացատրել հնչյունական եւ մի քանի հիմնական քերականական տարբերությունները: Այս դեպքումմ էլ քիչ ջանքով շահում ենք ահագին բան: Խելոք մարդ էք, մտածե՛ք, երախենրն այսպես թե այնպես անցնում են արեւմտահայ գրականության նմուշներ, որոնք շատ կարեւոր են մեր գրականության համար` Վարուժան, Սիամանտո, Մեծարենց, Զոհրաբ, իսկ իրականում է՛լ ավելի շատ անունների պետք է ծանոթ լինեն: Ես հաճախ եմ լսել բողքենր, թե կարդում ենք չենք հասկանում: Արդյոք, Մեծարենցի պես բանաստեղխին աբելի հասկանալի դարձնելը այն նպատակը չէ, հանուն որի կարելի է մի քանի դաս հատկացնել արեւմտահայերենին: Խոսքը, չինարենի մասին չէ, ախր: Առանց այդ էլ գրաբարայան ժառանգության մի զագլի մասն անհասանելի է, արեւմտահայերենն էլ կիսահասանելի է: Ինչու ենք արհեստական նեղացնում մեր մտահորիզոնը` արդյո՛ք այդքան շատ ունենք:
      Կարծում եմ այս մի կետում գոնե պետք է համաձայնվեք:

    • ustahrant 11:53 ե. on 2010/05/18 Permalink | Պատասխանել

      Կետ 2 Գրաբար:
      Այստեղ ես պատրաստ չեմ որեւէ կոմպրոմիսի: Տեսե՛ք ինչ է ստացվում: Հենց ձեր մեջ, չնայած կրթված մարդու տպավորություն եք գործում, խոսում է մի տեսակ արհամարական վերաբերմունքը գրաբարի նկատմամբ: Յանի, գրաբարն ինչ ա, էդ հնությունը, որ մի բան էլ մեր երախաներին ծանրաբեռնենք: Գրաբարը որեւէ առարկայից որ այսօր դասավանդվում է դպրոներում պակաս չէ: Հարցն այն մեծ ժառանգությունն է, որի մի զգալի մասը չթարգմանված է մնում աշխարհաբար: Մի մասն էլ, ինչպես Նարեկացու Մատյանը ուղղակի անթարգմանելի է առանց էական կորուստների: Կասեք, Նարեկացի քչերն են կարդալու: Գուցե, բայց բայց կարդում են առհասարակ քչերը, դա չի նշանակում, որ դպչրոցում գրականություն պետք չէ դասավանդել: Առանց գրաբարի հայերնի իմացությունը թերի է: Մենք ունենք լեզվի զրագցամնա խնդիր, իսկ գրաբարը բազմաթիվ պատրաստի ձեւեր է տալիս: Ի վերջո գրական աշխարհաբարն այդպես էլ ստեղծվել է` բարբառը գրաբարացնելով: Մեր երախաները ավելի ծանրաբեռնված չեն քան չինացի, ճապոնացի, հույն եւ իտալացի երեխաները, որոնք անցնում են իրենց հին գրական լեզուները դպրոցում: Գրաբարի մասին կարող եմ շատ խոսալ, սա իմ конек-ն է, եւ այստեղ, ինչեպս ասացի նահանջելու տեղ չկա:

    • ustahrant 12:00 ա. on 2010/05/19 Permalink | Պատասխանել

      Կետ 3. Օտար լեզուներ: Այստեղ կարող եմ, եթե ոչ համաձայնվել, ապա ընդունել, որ կա տեխնիկական խնդիր: Բայց մյուս կողմից, եթե իրոք ուզում են սերունդ ունենալ, որը աշխարհին բաց կլինի, այլ ոչ թե կվախենա մրցակցությունից, պետք է ինչ որ լուծումներ մտածենք: Ամեն դեպքում ես շատ եմ կարեւորում առնվազն տարածաշրջանային լեզուների խնդիրը: Դժվար է անտեսել նաեւ գերմաներենի ու ֆրանսերենի նման լեզուների կարեւորթյունը: Կա ի վերջո մասնավոր դպրոցների փորձը, ուր հիմա էլ երեխաները անցնում են մի քանի լեզուներ: Ինչու այդ փորձը չփորձել կիրառել առհասարակ հանրակրթական դպրոցներում: Կա՛մ, եթե խոսքը գնում է էլիտար դպրոցների մասին, ապա Եվրոպայոի էլիտար դպրոցներից շատերում այսօր էլ անցնում են դասական լեզուներ` լատիներեն, հունարեն, որոնց իմացութունը չափազանց կարեւոր է քաղաքակրթությայն ճանաչման առումով: Այդ դեպքում, ինչո՞ւ չի կարելի, որ մենք էլ օատարալեզու 2 տոկոս դպրոց բացելու փոխարեն, կամ լա՛վ, ձեր խաթր, դրան զուգահեռ` բացենք 12 տոկոս հաալեզու էլիտար դպրոցներ, ուր կդասավանդվեն հավելայլ լեզուներ:

    • ustahrant 12:09 ա. on 2010/05/19 Permalink | Պատասխանել

      Կետ 4. Կրթության հարցը գիտակներին թողնելու առումով: Ճիշտն ասած, այսպիսի փաստարկումը ինձ բացարձակ չի համոզում: Նախ` մենք գոնե համաձայն Սահմանադրության ժողովրդավարական երկիր ենք: Հետեւաբար հասաակության առանձին անդամներ, եւ խմբեր իրավունք ունեն հանդես գան առաջարկներով եւ նախաձեռնություներով: Այլ հարց է, որ կոնկրետ ոլորտի պատասխանատուներն ու փորձագետները կարող են դրանք այս կամ այն ակերպ գնահատել:
      Երկորդ` կրթության գիտակ ասածը մի քիչ անորոշ հասկացություն է: Աշոտյանն էլ մասնագիտությամբ բժիշկ է, բայց դա չի նշանակում, որ նա չի կարող լինել կրթության նախարար: Նախորդ նախարարն էլ` Սպարտակը, պատմաբան էր: Ես էլ եմ պատմաբան: Դա, օրինակ, նշանակում է, որ ես անեւ որպես մասնագետ կարող եմ հանդես գալ, նաեւ պատմության դասավանդման հետ կապված խնդիրենրի առնչությամբ: Քանի որ լեզվագիտությունն էլ իմ նախասիրությունների ցանկում է, ապա այստեղ եւս ազատ եմ ինձ զգում հանդես գալ առաջարկություններով: Օրինակ, ֆիզիկայից, մի քիչ կդժվարանայի:)
      ԻՐականում, կարծում եմ, կա այպպսի պահ: Հասարակությունից կարող են գալ նախաձեռնություններ եւ հարցադրումներ, դրանք կարող են ձեւակերպվել նաեւ մասնագետների կողմից, իսկ կրթության ոլորտի նեղ մասնագետների գործն էլ դրանց տեխնոլոգիան է: Ենթադրենք, մասնագետն ասում է, գիտեք, կա խնդիր` գրաբարը պետք է լինի դպրոցում: Որոշում ընդունողը քննարկում է այս հարցը, եւ համաձայնվում է կամ ո՛չ: Համաձայնվելու դեպքում էլ հանձնարարում է արդեն տեխնոլոգիայի առումով քննարկում: Կարծում եմ, սա շատ ավելի իրատեսական մոտեցում է, քան հղում անել միայն գիտակներին:
      Էլ, չեմ ասում, որ ես առհասարակ սկեպտիկ եմ ցանկացած ոլորտի հայ փորձագետների առումով (պատմաբաններս, այդ թվում ես` բացառություն չենք):

  • ustahrant 8:12 pm on 2010/02/09 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , , , սովետականություն   

    ՍՈՎԵՏԱՀԱՅԻ ԱՆՓԱՌՈՒՆԱԿ ՎԱԽՃԱՆԸ 

    Հրանտ, կփորձե՞ք Ձեր գնահատականը տալ այսօրվա ստեղծված իրավիճակին, որո՞նք են մեր այսօրվա ամենաառաջնային խնդիրները: (More …)

     
  • ustahrant 8:06 pm on 2010/02/09 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , , սովետականություն   

    Ցինիզմի և հակահեղափո- խականության արմատները հետսովետական տարածքում 

    Հետսովետական մարդու աշխարհայացքի հիմքը ցինիզմն է:

    (More …)

     
  • ustahrant 1:19 pm on 2010/02/03 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , Ռուսաստան, ազատություն, , , , մալոլետկա, , , , սովետականություն   

    Կրասնոդարի մալոլետկաները, օրվա գիշերային ժամերը, ԿՀՎ-ն և հոգեխանգարմունքը 

    Ինչպես հիշում եք, 2008-ի մարտին մեր Գլխավոր դատախազության ներկայացուցիչները պնդում էին, որ փորձագիտական կարծիք կա, թե Ազատություն, Հայրենիք, Հաղթանակ կարգախոսները նյարդալեզվաբանական զենք են հանդիսանում, ինչը կոդավորում է մարդկանց վարկը: Իհարկե բոլորս այն ժամանակ բոլ-բոլ զվարճացանք հերթական (թեև աննախադեպ նույնիսկ հայկական պայմաններում) բլթոցի վրա: Անկեղծ ասած՝ այն ժամանակ էլ մոտս կասկած ընկավ, որ սա ոչ այնքան տեղական արտադրանք է, քանի որ ամեն դեպքում, ինչքան էլ որևէ հայ անձամբ ապուշ լինի, բայց հայրենիք, ազատություն և հաղթանակ բառերի համադրությունը հազիվ թե նրա մոտ ասոցիացվի ինչ-որ բացասական բանի հետ: Այստեղ հատուկ մտածողության տիպ է պետք, որը նախ պետք է տառապի պարտվածի հոգեբանական բարդույթով, երկրորդը պետք է իր պարտությունը կապի ազգային և ազատական գաղափարների հետ: Ես այն ժամանակ ենթադրեցի, որ այս հայտարարության հետքը Ռուսաստանից է գալիս (More …)

     
  • ustahrant 11:26 pm on 2010/01/28 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , սովետականություն   

    Հայ բանակի օրը շնորհավոր 

    Իսկապես շնորհավոր, որովհետեւ իր բոլոր թերություններով հանդերձ, սա մեր բանակն է ու մեր պետությունը: Հիշում եմ 1990 ավտոբուսում խոսում էին երկու տիպիկ սովետահայ` “խելքները հացի հետ են կերել` ազգային բանակ են ուզում սարքել”: Ու թեեւ դրանից հետո ռուսամոլ ու ստրկամիտ էդ սովետիկուսները ոչ միայն քիչըմ սսկվեցին, այլեւ էսօր իրենց հայկական պետության, անկախության ու նաեւ բանակի կողմանկից են հռչակում, բայց նրանց հակաանկախական հոգեբանությունը նույնն է մնում: 90 թվին, երբ պատերազմը ուր վրա էր հասնում էր, նրանք դեռ համարում էին, որ ազգային բանակը անհեթեթություն ա: Ու սա ինչ որ բիձեք չէին, այլ 30-40 տարեկան երկու տղամարդ: Էսօրվա հայ “պատրիոտի” տակը, որ փորես, բավականին արագ դուրս կգա էդ 90 թվի սովետահայը: …Լավմ բայց սա այլ թեմա է:

     
    • Nzh Hov 11:50 ե. on 2010/01/28 Permalink | Պատասխանել

      Ընդգծեմ, որ առաջին անգամ պապիկս է հրապարակավ հայտարարել ՀԱՅՈՑ ԱԶԳԱՅԻՆ ԲԱՆԱԿԻ ստեղծման գաղափարի մասին… 1988 թվականին…. Պատմում են, որ Վանոն հանրահավաքի ժամանակ ասաց, որ թող Գարեգին պապիկը չանհանգսատանա, կանենք… Ու մինչ այդ էլ, խորհրդային հեռուստատեսությունն էր թմբկահարում, թե ինչ-որ մի հայ` Գարեգին Հովսեփյան անվամբ, առաջարկում է ստեղծել ՀԱՅՈՑ ԱԶԳԱՅԻՆ ԲԱՆԱԿ… Շնորհավոր….

  • ustahrant 10:37 pm on 2010/01/15 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , , , Բայղուշ, , սովետականություն   

    Հակաբայղուշական 

    Նոր տարուց հետո առաջին հոդվածը միշտ էլ դժվար է լինում գրել:

    (More …)

     
  • ustahrant 10:24 pm on 2009/12/25 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , , , , սովետականություն   

    Թող մեռելները թաղեն իրենց մեռելներին 

    Գալիք 2010թ. ոչ միայն նոր տարի է, այլև նոր տասնամյակի սկիզբ: Թվում է, թե տվյալ դեպքում կարող ենք գործ ունենալ ոչ միայն զուտ պայմանական, այլև բովանդակային անցման հետ: 2000-ականները, որոնք ձևական տեսանկյունից ավարտվում են այս տարի (բովանդակային առումով թերևս դրանց սահմանն անցնում է մոտավորապես 2008թ.-ով), մի ուրույն ժամանակաշրջան էին գոնե հետսովետական տարածքի համար (թերևս՝ նաև աշխարհի): (More …)

     
  • ustahrant 11:00 pm on 2009/11/29 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , Այլընտ, սովետականություն,   

    Կիլիկյան Հայաստանի Հանրապետության ինքնությունը 2 

    (այլընտրանքային պատմության փորձ )

    (More …)

     
    • Արմեն 9:49 ա. on 2011/01/31 Permalink | Պատասխանել

      Ափսոս՝ չես շարունակում այս շարքը։ Շատ հետաքրքիր է։

  • ustahrant 10:44 pm on 2009/11/29 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , Այլընտրանքային պատմություն, սովետականություն,   

    Կիլիկիայի հայկական հանրապետություն (1919-2007) 

    (այլընտրանքային պատմության փորձ) (More …)

     
  • ustahrant 9:46 pm on 2009/11/27 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , , , , սովետականություն, Կառավարում   

    Վարչարարությունից՝ քաղաքականություն 

    Ռեգնումի նորություններում մի քանի օր առաջ մի նյութ էր տեղադրված, ուր ոմն ռուս փորձագետ Երմոլաև շատ դիպուկ և սպառիչ բնութագրական էր տվել հետսովետական վերնախավերին: Ճիշտ է՝ բնութագրման համատեքստը ռուսական սովորական «տուֆտոցներն» էին Երրորդ Հռոմի և այլ բաբոյիս զառանցանքների մասին, բայց դա էական չէ: (More …)

     
  • ustahrant 9:29 pm on 2009/11/20 Permalink | Պատասխանել
    Tags: Քոչարյան, , , , Իշուկներ եւ շշուկներ, , , սովետականություն   

    Արջուկը, Արշակ Բ-ն, Մեդվեդևը, Ժ.Ժ. Ռուսոն, Քոչարյանը և բազում այլք 

    Լավ էր, մոռացել էի Քոչարյանի գոյության մասին: (More …)

     
  • ustahrant 1:53 am on 2008/04/12 Permalink | Պատասխանել
    Tags: Հրանտ Մաթեւոսյան, , , , Սրտավազդ արքա, , , Արտաշես արքա, , , սովետականություն   

    Արտաշես արքայի անեծքը 

    Հիշեցնեմ, որ ըստ այդ ավանդության արդեն մահացած Արտաշեսը նզվում է իր թագաժառանգ որդունª Արտավազդին, այն բանից հետո, երբ վերջինս գանգատվում է, թեª «մինչ դու գնացեր եւ զերկիրս ամենայն ընդ քեզ տարար, ես աւերակացս ո՞ւմ թագաւորեմ» եւ ստանում է պատասխանը. «եթէ դու յորս հեծսիս յԱզատն ի վեր ի Մասիս, զքեզ կալցին քաջք, տարցին յԱզատն ի վեր ի Մասիս. անդ կացցես եւ զլոյս մի տեսցես»: Հրանտ Մաթեւոսյանը այս առումով մեկնաբանում է (More …)

     
  • ustahrant 1:44 am on 2008/03/24 Permalink | Պատասխանել
    Tags: , , պապուաս, , , սովետականություն, ֆաշիզմ   

    Հայկական ֆաշիզմի ծնունդը 

    Երբ պապուասական մարինդ-անիմ ցեղի ներկայացուցիչներից մեկը մահանում է` անկախ նրանից թե ինչ տարիքի է մահացածը, կամ ինչից է նա մահացել` ծերությունից, հիվանդությունից, դժբախտ պատահարից, թե որեւէ այլ պատճառից, մահացածի բարեկամները անպայման փորձում են գտնել մեկին, որի կախարդանքի, թուղթ ու գրի կամ չար աչքի պատճառով մահացել է հանգուցյալը: Այսինքն, մարինդ-անիմների պատկերացմամբ մարդը չի կարող մահանալ հենց այնպես, բնական պատճառով` եթե մարդուն չեն սպանել, իսկ նա մահացել է, ուրեմն ինչ որ մի չար կախարդ անպատճառ պետք է մեղավոր լինի դրանում: (More …)

     
c
Compose new post
j
Next post/Next comment
k
Previous post/Previous comment
r
Պատասխանել
e
Խմբագրել
o
Show/Hide comments
t
Go to top
l
Go to login
h
Show/Hide help
shift + esc
Չեղարկել